یعنی چه
این عبارت یک ضربالمثل و مصراع معروف از مثنوی معنوی مولانا است که به ارزش پشتکار، صبر و تلاش مداوم اشاره دارد؛ یعنی هر کسی که در راه رسیدن به خواستهای پافشاری کند، سرانجام موفق میشود.
تلفظ
تلفظ روان این عبارت به صورت [عاقِبَت جویَندِه یابَندِه بود] است که در شعر برای حفظ وزن به صورت مخفف (جویَندِ یابَندِ) نیز خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مَثَل با توجه به تعداد حروف، خودِ عبارت «عاقبت جوینده یابنده بود» یا نسخهٔ کوتاهتر آن است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این ضربالمثل بر اهمیت اراده و جستجو برای رسیدن به مقصود تاکید دارند.
به عربی
ریشه این ضربالمثل در ادبیات فارسی متأثر از همین احادیث و تعابیر شریف عربی است.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی نماد بارز ناامید نشدن، استقامت در برابر سختیها و ایمان به نتیجهبخش بودن زحمات انسان است.
جمعبندی و توضیح کامل عاقبت جوینده یابنده بود
عبارت «عاقبت جوینده یابنده بود» یکی از آشناترین و پرکاربردترین ضربالمثلهای زبان فارسی است که ریشه در اشعار فاخر مولانا جلالالدین بلخی در مثنوی معنوی دارد. مفاهیم این مَثَل گهربار، پیوند عمیقی با فرهنگ اسلامی و آیاتی نظیر «وَأَنْ لَیْسَ لِلْإِنسانِ إِلَّا ما سَعىٰ» دارد که بر رابطه مستقیم تلاش آدمی و دستاوردها تأکید میکنند.
این گزاره حکیمانه در طول تاریخ به عنوان مایهای برای دلگرمی، ایجاد امید و تقویت روحیه پایداری در میان مردم به کار رفته است و به انسانها یادآور میشود که هیچ کوششی در نظام آفرینش بدون پاسخ نخواهد ماند و پافشاری بر هدف، سرانجام درهای موفقیت را میگشاید.