یعنی چه
واژه اخضری صفت نسبی است که از کلمه عربی اخضر به معنای سبز گرفته شده و به هر چیز متمایل به رنگ سبز یا منسوب به شخصی به نام اخضر (مانند دانشمند معروف عبدالرحمن الاخضری) اطلاق میشود.
تلفظ
این کلمه با فتحه روی الف، سکون خ، فتحه ضاد و یای نسبت در پایان تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «منسوب به سبز» یا «سبزرنگ»، واژه پنج حرفی اخضری به کار میرود.
به انگلیسی
برای توصیف ویژگی سبزرنگ بودن از واژه Greenish و برای اشاره به نامهای خاص تاریخی از نگارش لاتین Al-Akhdari استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی سره و رایج، میتوان به جای این واژه تنویندار یا منسوب، از برگردانهایی مانند سبزرنگ، متمایل به سبز، چمنی یا زمردی استفاده کرد.
در قرآن
عین کلمه اخضری در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشه اصلی آن یعنی «الأخضر» در آیه ۸۰ سوره مبارکه یس (...مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ...) به معنی درخت سبز به کار رفته است.
نماد چیست
خود واژه به طور مستقل نماد نیست، اما ریشه آن (رنگ سبز/اخضر) در فرهنگ اسلامی و ایرانی نماد رشد، پویایی، بهشت، حیات جاودان و انتساب به خاندان پیامبر اکرم (ص) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اخضری
واژه اخضری یک صفت نسبی با ریشه عربی (از ماده خضر) است که در زبان فارسی به معنای سبزرنگ، زمردی یا هر چیزی که به رنگ سبز پیوند خورده باشد، به کار میرود. این کلمه به دلیل داشتن یای نسبت، ویژگی متمایل بودن به رنگ طبیعت را زنده میکند.
علاوه بر کاربرد معنایی در قالب صفت، اخضری در تاریخ اسلام و علم به عنوان یک اسم خاص و لقب نیز شناخته میشود؛ که مشهورترین نمود آن عبدالرحمن الاخضری، دانشمند و منطقدان برجسته قرن دهم هجری در الجزایر است که آثار علمی ارزشمندی از خود به جا گذاشته است.
در فرهنگ اصطلاحات و لغتنامههای معتبر فارسی نظیر دهخدا، این کلمه دلالت مستقیم بر رنگ سبز دارد و اگرچه خود لفظ اخضری در قرآن نیامده، ریشه ساختاری آن یعنی الاخضر در آیات الهی برای توصیف شادابی درختان و نشانههای قدرت خداوند استفاده شده است.