یعنی چه
واژه «مُنَفِّرَه» (صفت فاعلی مؤنث) به ویژگی، رفتار یا عاملی اشاره دارد که ذاتاً دافعه ایجاد میکند و موجب رمیدن، دوری گزیدن، یا انزجار طبع و روح انسان میشود.
تلفظ
این کلمه با ضمّ میم، فتح نون، تشدید و کسر فاء و فتح راء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم پنج حرفی، خودِ واژه «منفره» است. بسته به طراح جدول، ممکن است کلماتی مثل منفور، منفرجه یا منفرده نیز مدنظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم دافعه، انزجار و دورکنندگی را برسانند بهعنوان معادلهای دقیق این کلمه شناخته میشوند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل کلماتی چون رمنده، بیزارکننده، گریزاننده و دافعهدار است که به صفت یا رفتار ناخوشایند اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه بار معنایی انتزاعی دارد و نماد فیزیکی خاصی ندارد؛ اما در متون اخلاقی و ادبی، نماد و مظهر رفتاری است که طبع و روح دیگران را آزرده و آنها را متفرق میکند.
جمعبندی و توضیح کامل منفره
واژه «منفره» در اصل ریشه در زبان عربی (ثلاثی مجرد نَ فَ رَ) دارد و به معنی رماننده، دورکننده و بیزارکننده است. این کلمه به عنوان یک اسم مستقل یا صفت پرکاربرد در لغتنامههای بزرگ فارسی مانند دهخدا یا معین مدخل مجزایی ندارد، اما به عنوان صفت فاعلی مؤنث در متون ادبی و دینی کاربرد دارد و به ویژگی یا رفتاری اشاره میکند که در دیگران حس تنفر و گریز ایجاد میکند.
گاهی ممکن است این کلمه به دلیل شباهت ظاهری، با کلماتی مانند «منفور» (بیزار شده)، «منفرجه» (زاویه باز) یا «منفرده» (تک و تنها) اشتباه گرفته شود. در کاربردهای قرآنی نیز هرچند خود این واژه دقیقاً نیامده، اما همخانوادههای آن مانند «مُسْتَنْفِرَة» به معنی رمیده و گریزان (در وصف گورخران وحشی) استفاده شده است.