یعنی چه
واژه «اتقیا» به افرادی اشاره دارد که با خویشتنداری و پایبندی به اصول اخلاقی و دینی، خود را از آلودگی به گناهان و بدیها مصون میدارند و در مسیر طهارت باطنی قدم برمیدارند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت اَتقِیا (atqiyā) تلفظ میشود و در اصل عربی با همزه پایانی (اتقیاء) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «اتقیا» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «پرهیزکاران» یا «پارسایان» به کار میرود و کلمهای ۵ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم اتقیا در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که بر پاکدامنی، دینداری و عدالت اخلاقی دلالت دارند.
به عربی
این کلمه ریشه اصیل عربی دارد و در متون عربی نیز عینا به همراه واژگانی چون المتقون و الابرار برای توصیف صالحان استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل پرهیزکاران، پارسایان، زاهدان، پاکان، صالحان و خویشتنداران است که همگی بر دوری از زشتیها دلالت میکنند.
در قرآن
شکل جمعِ «الأتقیاء» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما شکل مفردِ صفت عالی آن یعنی «الأَتْقَیٰ» (پرهیزکارترین) دو بار در آیات ۱۷ سوره لیل و ۱۳ سوره حجرات آمده است. همچنین واژه همخانواده آن یعنی «مُتَّقین» بیش از ۵۰ بار تکرار شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اتقیا
واژه «اتقیا» جمع کلمه «تقی» و ریشه آن از ماده عربی «و ق ی» (وقایه) به معنای حفظ کردن، سپردفاعی قرار دادن و نگهداری است. در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی، اتقیا به کسانی اطلاق میشود که با مهار نفس خویش، سپری اخلاقی در برابر گناهان ایجاد کردهاند و به بصیرت قلبی و زهد بیریا دست یافتهاند.
این واژه اگرچه به صورت جمع مکسر اتقیاء عینا در قرآن نیامده، اما مفاهیم همخانواده و مشتقات آن نظیر متقین و الاتقی حضور پررنگی در کتاب آسمانی دارند و به عنوان معیاری برای کرامت انسانها نزد خداوند معرفی شدهاند.
در کاربردهای روزمره، ادبی و همچنین در طراحی جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه ۵ حرفی همواره مترادف با پاکدامنی، خویشتنداری، پارسایی و خداترسی قلمداد میشود و نقطه مقابل واژگانی چون اشقیاء و فجار است.