یعنی چه
گویش کردکویی برخلاف ظاهر نامش که کلمه «کُرد» را یدک میکشد، یکی از شاخهها و لهجههای اصیل زبان مازندرانی (تبری) است. این گویش در منطقه غربی استان گلستان، بهویژه در شهرستان کردکوی، بندرگز و مناطق کوهستانی اطراف آن مانند هزارجریب شرقی رواج دارد و مردم محلی به آن گفتگو میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [گویشِ کُردکویی] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «گویش کردکویی» با ۱۱ حرف است. همچنین ممکن است به عنوان نمونهای از زبان «مازندرانی» یا «تبری» مطرح شود.
به انگلیسی
در منابع زبانشناسی بینالمللی، برای اشاره به این گویش از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و عناوین دیگر این واژه شامل «لهجه کردکویی»، «طبری غربی گلستان» و «مازندرانی شرق استان» است که به جایگاه جغرافیایی و زبانی آن اشاره دارد.
نماد چیست
این گویش نماد رسمی یا تصویری خاصی ندارد؛ اما در مراجع فرهنگی و زبانشناسی، کتاب «واژهنامه بزرگ تبری» به عنوان اصلیترین منبع مکتوب و نمادِ شناسایی علمی گویش کردکویی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل گویش کردکویی
نکته بسیار مهم و جالب در خصوص «گویش کردکویی» این است که برخلاف وجود کلمه «کُرد» در نام آن، این گویش هیچ ارتباط ساختاری با زبان کُردی ندارد. ریشه این نامگذاری به دوران نادرشاه افشار بازمیگردد؛ در آن زمان طوایفی از کردها برای دفاع از مرزهای استرآباد به این منطقه (کردمحله سابق) کوچانده شدند. با گذشت زمان، این مهاجران کاملاً در فرهنگ و زبان بومیان مازندرانی منطقه ادغام شدند.
امروزه گویش کردکویی به عنوان بخشی از بلوک استرآباد قدیم و زبان تبری شناخته میشود. این گویش غنای زبانی بالایی دارد و ویژگیهای اصیل زبان مازندرانی را در خود حفظ کرده است و امروزه در غرب استان گلستان به کار میرود.