یعنی چه
آبزورد یک اصطلاح فلسفی، ادبی و هنری است که به وضعیت انسان در جهان اشاره دارد؛ زمانی که انسان به دنبال یافتن هدف و معنای زندگی میگردد، اما جهان در برابر این خواسته سکوت میکند و بیتفاوت است. برخلاف تصور عموم، آبزورد صرفاً به معنای پوچی نیست، بلکه از رویارویی و تصادم این دو نیروی متضاد شکل میگیرد. برای نمونه، در زندگی روزمره وقتی فردی با وجود آگاهی از تکرار مداوم و بیحاصل بودن کارهای روزانه، همچنان هر روز صبح بیدار میشود و با جدیت به فعالیتهایش ادامه میدهد، یک موقعیت آبزورد را تجربه میکند.
تلفظ
این واژه به صورت سکون بر روی تمام حروف پس از الف تلفظ میشود و از زبانهای اروپایی وارد فارسی شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان معادل بیمنطق، مضحک یا تئاتر پوچی از کاربر خواسته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این واژه به چیزهای غیرمنطقی، ناهماهنگ و خندهدار نیز اطلاق میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از هر دو واژه استفاده میشود.
به فارسی
مترجمان برجسته تئاتر و فلسفه واژه «عبث» یا «معناباختگی» را جایگزین دقیقتری برای آبزورد میدانند؛ چرا که مفهوم «پوچی» بیشتر با نیهیلیسم همپوشانی دارد، در حالی که در آبزورد، انسان علیرغم بیمعنایی جهان به تلاش خود ادامه میدهد.
نماد چیست
به تعبیر آلبر کامو، سیزیف نماد نهایی انسان آبزورد است. او محکوم است تا ابد تختهسنگی بزرگ را به بالای کوه ببرد و هر بار در آستانه قله، سقوط سنگ را تماشا کند و دوباره کارش را از نو آغاز کند؛ تلاشی مداوم اما بیحاصل.
معنی انگلیسی/خارجی
این کلمه در اصل از واژه لاتین Absurdus (مشتق از surdus به معنی ناشنوا یا کر) ریشه گرفته است. در ابتدا در موسیقی برای توصیف نتهای خارج از هارمونی و ناهماهنگ به کار میرفت و بعدها در فلسفه و ادبیات غرب برای توصیف وضعیت ناهماهنگ انسان با جهان هستی استفاده شد.
جمعبندی و توضیح کامل آبزورد
مفهوم آبزورد یا معناباختگی یکی از کلیدیترین جریانهای فکری و هنری پس از جنگ جهانی دوم است که پیوند عمیقی با اگزیستانسیالیسم دارد. این اصطلاح بیش از هر چیز در ادبیات و تئاتر فرانسه تجلی یافت و نویسندگانی چون آلبر کامو و ساموئل بکت با خلق آثاری ماندگار مانند «افسانه سیزیف» و «در انتظار گودو»، این وضعیت بشری را به تصویر کشیدند. در تئاتر آبزورد، ساختارهای سنتی نمایشنامهنویسی، منطق ارستویی و گفتگوهای هدفمند جای خود را به موقعیتهای دایرهای، تکراری و شخصیتهای سرگردان میدهند.
باید توجه داشت که آبزوردیسم با پوچانگاری (نیهیلیسم) تفاوت ظریفی دارد. در حالی که نیهیلیسم ارزشها را نفی میکند و به بنبست میرسد، متفکران آبزوردیست معتقدند انسان باید با وجود آگاهی از بیمعنا بودن جهان، به زندگی خود ادامه دهد، علیه این وضعیت عصیان کند و معنای شخصی خود را بیافریند. به همین دلیل، پذیرش آبزورد نه مایه ناامیدی مطلق، بلکه آغازی برای آزادی و مسئولیت فردی انسان است.