یعنی چه
واژهٔ «خدها» ترکیب کلمهٔ عربی «خَد» با نشانهٔ جمع فارسی «ها» است. «خد» در لغت به معنای هر یک از دو طرف صورت یا گونه است؛ بنابراین خدها به معنای گونهها و رخسارها میباشد. این کلمه در متون ادبی و اشعار کلاسیک برای توصیف زیبایی و لطافت چهره به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه با فتح حرف خاء و سکون حرف دال به صورت [خَدْ ها] انجام میشود. در زبان عربی ریشهٔ آن با تشدید دال (خَدّ) تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی که به عنوان راهنما میآیند معمولاً «گونهها» یا «رخسارها» هستند که پاسخ ۴ حرفی آن واژهٔ «خدها» یا واژهٔ مفرد آن «خد» به صورت ۳ حرفی است.
به انگلیسی
کلمهٔ cheek به طور دقیق معادل مفرد «خد» است و برای فرم جمع (خدها) از cheeks استفاده میشود.
به arabic
در زبان عربی، واژهٔ «خَدّ» به صورت مکسر به «خُدود» جمع بسته میشود و اصطلاح «خدها» یک ترکیب فارسیسازی شده با علامت جمع «ها» است.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی این واژه شامل گونهها و رخسارها است که بخشهای متقارن و برجستهٔ صورت انسان را در بر میگیرد.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، «خد» یا «خدها» (بهویژه با صفتهایی نظیر گلگون، ارغوانی و سیمین) نمادی از لطافت، شادابی و حسن بیحد و حصر معشوق است. در شعر عرفانی نیز اشاره به جلوهها و تجلیات جمال ربوبی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل خدها
واژهٔ «خدها» شکل جمع کلمهٔ «خد» همراه با نشانهٔ جمع فارسی است که به معنای گونهها، رخسارها و چهرهها به کار میرود. هرچند این ترکیب به صورت یک مدخل مستقل و مجزا در لغتنامههای کهن ضبط نشده است، اما ریشهٔ مفرد آن (خَد) اصالتی عربی دارد و از طریق متون ادبی و اشعار کلاسیک به وفور وارد زبان فارسی شده است.
این واژه در فرهنگ قرآنی نیز به صورت مفرد در آیهٔ ۱۸ سورهٔ لقمان («وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلَّاسِ») به کار رفته که به معنای رو برگرداندن از روی تکبر است. در شعر و ادب پارسی، خد و خدها همواره استعارهای از زیبایی، طراوت و رخسار گلگون معشوق بوده و در اصطلاحات جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک پاسخ چهار حرفی برای کلماتی نظیر گونهها یا صورتها شناخته میشود.