یعنی چه
«وصیت» در لغت به معنای پند، اندرز و سفارش کردن است و در اصطلاح فقهی و حقوقی به سفارش یا تملیک مال و منافع برای پس از مرگ گفته میشود. بنابر این، جمع آن اشاره به مجموعهای از این سفارشها، پندها یا وصیتنامههای مالی و معنوی دارد.
تلفظ
تلفظ واژهٔ مکسر آن «وَصایا» (vasāyā) و تلفظ شکل جمع فارسی آن «وصیتها» (vasiyyat-hā) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، اگر هدف خودِ عبارت صورت سؤال باشد ۷ حرف دارد، اما پاسخ معنایی آن واژهٔ «وصایا» با ۵ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به وصیتنامهها یا سفارشهای پس از مرگ از واژگان Wills و Testaments استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژهٔ وصیت به صورت مکسر جمع بسته میشود و شکل استاندارد و فصیح آن «وصایا» است.
به فارسی
در زبان فارسی سره یا رایج، میتوان به جای این ترکیب از واژههایی نظیر سفارشها، اندرزها، پندها، نصایح و توصیهها استفاده کرد.
در قرآن
واژه وصیت و مشتقات آن بارها در قرآن کریم ذکر شده است؛ از جمله در آیه ۱۸۰ سوره بقره برای بُعد فقهی و حقوقی ارث («...الْوَصِیَّةُ لِلْوَالِدَیْنِ وَالأَقْرَبِینَ...») و در آیه ۳ سوره عصر برای بُعد اخلاقی و توصیه به حق و صبر («...وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»).
جمعبندی و توضیح کامل جمع وصیت
کلمهٔ «وصیت» ریشه در زبان عربی دارد و از ماده (و ص ی) به معنی وصل و پیوند دادن مشتق شده است؛ چرا که شخص با وصیت کردن، تصرفات زمان حیات خود را به دوران پس از مرگش متصل میکند. جمع مکسر این واژه در زبان فارسی و عربی «وصایا» است، هرچند که ساختار جمع با قاعدهٔ فارسی یعنی «وصیتها» نیز کاملاً رایج و درست محسوب میشود.
این مفهوم از گذشته تا کنون همواره دو بُعد حقوقی (مالی) و اخلاقی (معنوی) داشته است. در فرهنگ عامه و نمادشناسی، وصیتنامه نشانهای از مسئولیتپذیری نهایی انسان، انتقال میراث به نسلهای بعدی و پایان یک دوران قلمداد میشود و معمولاً با نمادهایی سنتی مانند طومار کاغذ پوستی، قلم پر و مهر مومی به تصویر کشیده میشود.