معنی
لشگر (که در نگارش معیار به صورت لشکر نوشته میشود) به معنای مجموعهای بزرگ از نیروهای نظامی و سربازان است. در اصطلاحات نظامی مدرن، لشگر یا لشکر به بخشی بزرگ از ارتش اطلاق میشود که معمولاً از الحاق چند تیپ تشکیل شده و شامل ۱۰ تا ۱۵ هزار سرباز است.
یعنی چه
این واژه برای توصیف یک سیستم سازمانیافته و بزرگ از جنگاوران به کار میرود که تحت فرماندهی مشخص برای اهداف دفاعی یا هجومی یک کشور یا حکومت عمل میکنند. در معنای عامیانه نیز به هر گروه بزرگ و انبوه از افراد اشاره دارد.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی و ریشه در زبان پهلوی (فارسی میانه) دارد که به صورت laškar به کار میرفته است. جالب اینجاست که واژه عربی «عسکر» نیز در واقع معربشده و برگردان عربی همین واژه لشکر فارسی است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة حرف اول (ل) و سکون شین و گاف است. اگرچه در متون رسمی و املای معیار با «ک» (لشکر) نوشته میشود، اما در گویش عامیانه تلفظ آن با «گ» رایج است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای سپاه یا ارتش میتوان از واژه لشگر یا لشکر استفاده کرد که دقیقاً ۴ حرف دارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، لشگر نماد قدرت مادی، نظم گروهی، عظمت و هجوم است. در ادبیات عرفانی و عاشقانه نیز شاعران از اصطلاحاتی مانند «لشگر عشق» یا «لشگر غم» استفاده میکنند تا هجوم یکباره، تسخیرکننده و مهارناپذیر این احساسات بر قلب و روح انسان را به تصویر بکشند.
جمعبندی و توضیح کامل لشگر
واژه لشگر که در زبان و نگارش معیار فارسی به صورت «لشکر» ثبت شده، از اصیلترین واژگان نظامی زبان پارسی است که قدمت آن به دوران فارسی میانه بازمیگردد. این کلمه نشاندهنده یک ساختار نظامی بزرگ، نظاممند و قدرتمند است که در طول تاریخ برای حفظ مرزها و کیان کشورها تشکیل میشده است.
تأثیر فرهنگی این واژه به قدری عمیق بوده که حتی به زبان عربی نیز راه یافته و به صورت «عسکر» معرب شده است. در ادبیات فارسی، لشگر علاوه بر کاربرد رزمی، جایگاه استعاری ویژهای دارد و برای توصیف احوالات درونی و هجوم احساساتی نظیر عشق، غم یا شادی به کار میرود که مهار آنها از عهده انسان خارج است.