یعنی چه
جدال و مراء یک اصطلاح اخلاقی به معنای ستیزهجویی در کلام، بحث و مناظره برای مغلوب کردن طرف مقابل و ایراد گرفتن به سخن دیگری است. در این نوع گفتگو، هدف کشف حقیقت یا فهمیدن نظر طرف مقابل نیست، بلکه فرد صرفاً برای تحقیر مخاطب و ابراز زیرکی و برتری خود به بحث ادامه میدهد که موجب فرسایش روحی و کینه میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی تشکیل شده است: جَدال (Jadāl) با فتح جیم، و مِراء (Mirā') با کسر میم و مدّ الف.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح دقیقاً ۹ حرف دارد. بسته به طراح جدول، ممکن است از کلمات هممعنی مانند کشمکش لفظی یا ستیزه جویی نیز استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این ترکیب ترکیبی از واژههای مربوط به بحثهای ستیزهجویانه و فرسایشی استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح اصالتاً عربی است و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت برای توصیف رفتارهای ناپسند کلامی و اخلاقی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی روان این اصطلاح عبارتند از: کشمکش لفظی، ستیزهجویی، لجاجت، خودخواهی کلامی و جرّ و بحث بیهوده که در ادبیات اخلاقی فارسی نیز بسیار به کار رفتهاند.
در قرآن
واژه جدال و مشتقاتش ۲۹ بار در قرآن آمده است که به دو نوع ممدوح (وجادلهم بالتی هی احسن) و مذموم (بغیر علم) تقسیم میشود. واژه مراء نیز بار منفی دارد و برای نمونه در داستان اصحاب کهف (فلا تمار فیهم الا مراء ظاهراً) به معنی نهی از ورود به بحثهای عمیق، لجبازانه و بیفایده با اهل کتاب آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل جدال و مراء
اصطلاح «جدال و مراء» ترکیبی وامگرفته از زبان عربی است که در متون اخلاقی و دینی اسلامی کاربرد فراوانی دارد. ریشهٔ لغوی جدال به محکم تابیدن طناب یا زمین زدن حریف در کشتی برمیگردد و مراء از دوشیدن شیر با شک و تردید گرفته شده است؛ مفاهیمی که در کنار هم نشاندهنده تلاش فرسایشی و لجبازانه برای پیچاندن فکر مخاطب و چیره شدن بر او هستند.
در فرهنگ اخلاقی، این ترکیب نماد و مظهر تکبر، خودخواهی، خودنمایی و قساوت قلب شناخته میشود. تفاوت ظریف آنها در این است که جدال بیشتر بر اثبات رای خود و مغلوب کردن حریف تمرکز دارد، در حالی که مراء ایراد گرفتن و اعتراض به سخن دیگری، صرفاً برای تحقیر او و نشان دادن فضیلت خود است.
قرآن کریم و روایات اسلامی انسانها را از این نوع گفتگوی مخرب برحذر داشتهاند، چرا که بر خلاف مناظرههای سازنده و ممدوح، هیچ هدف حقیقتی را دنبال نمیکند و تنها فایده آن ایجاد کینه، دشمنی و از بین رفتن صمیمیت میان افراد در جامعه است.