یعنی چه
فروهر (در اصل فرواشی یا فرهوشی) به معنای روح پاسبان، جوهر پیشبرنده و بخش الهی وجود انسان است. در باور زرتشتی، فروهر ذرهای از ذات پاک اهورامزداست که برای هدایت روان در کالبد انسان دمیده شده است، هرگز آلوده به گناه نمیشود و پس از مرگ نیز پاک به سوی آسمان بازمیگردد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی امروزی به صورت فَروهَر (Faravahar) تلفظ میشود و ریشه در واژه اوستایی فرواشی دارد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول درباره آیین زرتشت و ایران باستان، عبارت «فروهر زرتشت» دارای ۱۰ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عمدتاً از وامواژه Faravahar یا Fravashi استفاده میشود و برای بیان مفهوم آن عبارات Guardian Spirit یا Divine Essence به کار میروند.
به فارسی
معادلها و واژههای همبسته فارسی آن شامل فرواشی (شکل اوستایی)، فرّ کیانی، روح پاسبان و همزاد آسمانی است.
در قرآن
کلمه و مفهوم فروهر زرتشت کاملاً برخاسته از اساطیر، الهیات و فرهنگ ایران باستان و زبانهای هندواروپایی است؛ بنابراین در متن قرآن به کار نرفته و مابه ازای مستقیم ساختاری ندارد.
نماد چیست
نشان ظاهری فروهر (خورشید بالدار) در اصل نماد فرّ کیانی (شکوه پادشاهی ایران) بوده که امروزه نماد هویت ایرانی و آیین زرتشت است. پیکر پیرمرد نماد خرد، سه ردیف پر بالها نماد اندیشه، گفتار و کردار نیک، حلقه مرکزی نماد جاودانگی، و دو رشته آویزان نماد نیروی خیر (سپنتا مینو) و شر (انگره مینو) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل فروهر زرتشت
فروهر زرتشت یکی از عمیقترین و کهنترین مفاهیم در فرهنگ ایران باستان و الهیات زرتشتی است که به عنوان تجلی پاکی، روح محافظ و جوهر پیشبرنده انسان شناخته میشود. این بخش از وجود انسان، بر خلاف روان، هرگز آلوده به گناه نمیشود و پس از مرگ مادی، با همان اصالت و پاکی اولیه به سوی اهورامزدا بازمیگردد.
نماد ظاهری آن که امروزه بر سردر آتشکدهها و زیورآلات نقش بسته، ترکیبی از هنر ایرانیزه شده دوره هخامنشی و مفاهیم اخلاقی است. این نشان با تجسم خرد، پیمانداری، جاودانگی و بهویژه تاکید بر سه اصل اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک، به عنوان بارزترین نماد هویت ملی ایرانیان و آیین زرتشت در سراسر جهان شناخته میشود.