یعنی چه
واژه بوهریره در زبان فارسی شکل مخفف یا عامیانهتر کنیه مشهور اسلامی یعنی «ابوهریره» است. در متون کهن فارسی (مانند مقالات شمس تبریزی)، جزء «ابو» به «بو» تبدیل شده است. از نظر لغوی، «ابو» به معنای پدر یا صاحب و «هریره» اسم مصغر «هر» به معنی بچهگربه است؛ بنابراین معنای لغوی آن میشود: صاحب یا پدر بچهگربه.
تلفظ
این کلمه به صورت بوهُرَیْرَه (تلفظ حرف هاء با ضمه و راء با فتحه و سکون یاء) خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه به عنوان مخفف نام صحابه معروف یا صاحب بچهگربه، دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این واژه را بر اساس ریشه اصلی آن به صورت Abu Hurairah یا شکلهای مشابه نگارش میکنند.
به فارسی
معادل مستقیم این واژه در زبان فارسی همان ابوهریره یا تعبیر لغوی «صاحب بچه-گربه» است.
در قرآن
کلمه بوهریره یا ابوهریره یک اسم خاص و کنیه شخصی است که پس از اسلام شهرت یافته و هیچگونه کاربرد، اشاره یا ریشهای در متن قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات، این نام نماد علاقه، مهربانی و شفقت فراوان به حیوانات بهویژه گربه است. از سوی دیگر، در فضای علوم حدیث و تاریخ اسلام، نام او نماد و محور بحثهای تخصصی پیرامون کثرت روایات و سنجش اعتبار احادیث منقول به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بوهریره
واژه «بوهریره» در واقع نسخه مخففشده و ادبی کنیه مشهور «ابوهریره» است که در متون کلاسیک فارسی مانند مقالات شمس به این صورت به کار رفته است. ترکیب لغوی آن از دو بخش تشکیل شده که در مجموع معنای «صاحب یا پدر بچه-گربه» را میدهد. این نام به عبدالرحمن بن صخر دوسی، یکی از صحابه پرروایت پیامبر اسلام اشاره دارد که به دلیل همراه داشتن همیشگی یک بچه-گربه به این عنوان ملقب شد.
این واژه از منظر نمادشناسی دو وجهه متمایز دارد؛ در ادبیات عمومی نمادی از حسن رفتار و شفقت نسبت به حیوانات خانگی است، در حالی که در محیطهای مذهبی و تاریخ اسلام، نام او یادآور مباحث کلان پیرامون نقل حدیث و بررسی اعتبارسنجی روایات در میان مذاهب اسلامی است.