تلفظ
این واژه در اصل از خُضرة عربی گرفته شده و در متون کهن یا گویشها به صورت خِضْرَت یا خُضْرَت به زبان آمده است.
در جدول
واژه خضرت به عنوان یک کلمه چهار حرفی در جداول کلمات متقاطع به معنای سبزی، طراوت و رنگ سبز به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم سبزی، سرسبزی و طراوت طبیعت را برسانند به عنوان معادل این کلمه شناخته میشوند.
به عربی
این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و از مصدر خ-ض-ر به معنای سبز شدن گرفته شده است.
در قرآن
خود واژه با املای خضرت در قرآن نیامده، اما مشتقات ریشه آن مانند «خَضِراً» در آیه ۹۹ سوره انعام و «خُضْرٌ» در آیه ۳۱ سوره کهف به معنای سرسبزی و گیاهان تازه ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات و عرفان، خضرت نشانه و نماد سرسبزی، برکت، نوسازی روح، بهار و رشد و نمو حیات طبیعت است.
جمعبندی و توضیح کامل خضرت
واژه خضرت در اصل صورت فارسیشده یا کهن از کلمه عربی خُضرة است که به مفهوم سبزی، سرسبزی، گیاهان تازه و طراوت طبیعت اشاره دارد. این واژه در متون ادبی قدیمی به عنوان وصفی برای خرّمی و شادابی محیط به کار میرفته است.
از نظر ریشهشناختی، این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد خ-ض-ر مشتق شده که در زبان عربی و همچنین در آیات قرآن کریم برای توصیف رویش گیاهان و جامههای سبز بهشتی کاربرد فراوان دارد. البته در مواردی ممکن است کاربران آن را به اشتباه املایی به جای واژه حضرت تایپ کنند، اما خود کلمه اصالت معنایی مستقلی در حوزه سرسبزی دارد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، خضرت نمادی از حیات، نوسازی، برکت و تجدد معنوی روح است و در مسابقات جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژه دقیق چهار حرفی برای معنای سبزی و طراوت شناخته میشود.