یعنی چه
شأن و شکوه به معنای ابهت، اعتبار بالا، مرتبه بلندمرتبه و والامقامی است. این اصطلاح برای توصیف ویژگی یا حالتی به کار میرود که نشاندهنده جلال، حشمت و عظمت خیرهکننده یک شخص، جایگاه، یا مظهر ساختاری و طبیعی باشد. واژه شأن ریشه عربی داشته و شکوه از ریشه پارسی باستان است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «شَأن و شُکوه» (شَأْنْ وَ شُکُوْهْ) میباشد.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف درخواستی میتواند خود عبارت «شان و شکوه» (۸ حرف) یا مترادفهای آن مانند عظمت، شوکت، حشمت و ابهت باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی نظیر Glory و Majesty بهترین برابرهای معنایی برای رساندن مفهوم شأن و شکوه هستند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم ترکیبی از عباراتی همچون الجلال والمهابة یا الشأن والشوكة استفاده میشود.
در قرآن
ترکیب فارسی «شأن و شکوه» در قرآن نیامده است، اما ریشه بخش اول آن یعنی «شأن» ۴ بار در قرآن تکرار شده است. بارزترین آنها آیه ۲۹ سوره الرحمن است: «كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ» که به کار، جلوه و شأن عظمت بیانتهای خداوند در هر روز اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل شان و شکوه
عبارت «شأن و شکوه» ترکیبی زیبا از دو واژه با ریشههای عربی و پارسی است که در کنار هم مفهوم والای عظمت، جلال، حشمت و ابهت را پدید میآورند. این اصطلاح برای توصیف مقامات بلندمرتبه، پدیدههای شگرف طبیعی، و هر آنچه که احترامی آمیخته با شگفتی و وقار را برانگیزد به کار میرود.
در فرهنگهای مختلف، برای تجسم عینی این مفهوم از نمادهایی در طبیعت همچون عقاب و شیر، و یا نشانهای انسانی مانند تاج، تخت پادشاهی و رنگ ارغوانی استفاده میشود که همگی دال بر مرتبه بلند و منزلت بیرقیب هستند.