یعنی چه
واژه «خواهش» در زبان فارسی به معنای تقاضا کردن، تمنا نمودن و استدعا کردن از کسی است. در متون کهن فارسی، این واژه علاوه بر مفهوم درخواست، به معانی دیگری چون میل، رغبت، اراده و شفاعت نیز به کار میرفته است. این کلمه اصالت کاملاً ایرانی دارد و از ریشه فارسی میانه و اوستایی مشتق شده است.
تلفظ
واژه «خواهش» با واو معدوله نوشته میشود؛ یعنی حرف «و» بعد از «خ» نوشته شده اما خوانده نمیشود و تلفظ صحیح آن به صورت خْواهِش (xāheš) با کسره حرف هاء است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول کلمات، اگر پرسش مربوط به درخواست و تمنا باشد، واژه ۵ حرفی «خواهش» یا معادلهای آن نظیر تقاضا و استدعا پاسخ صحیح هستند.
به انگلیسی
بسته به لحن و سیاق متن، میتوان از واژههای مختلفی در انگلیسی استفاده کرد؛ Request رایجترین معادل برای درخواستهای محترمانه است.
به عربی
در زبان عربی و متون قرآنی مفاهیمی چون طَلَب و سُؤْل نزدیکترین جایگزینهای معنایی برای واژه خالص فارسی «خواهش» به شمار میروند.
به ترکی
زبان ترکی آذربایجانی واژه خواهش را عیناً به صورت Xahiş از فارسی وام گرفته است، در حالی که در ترکی استانبولی واژه Rica کاربرد گستردهتری دارد.
جمعبندی و توضیح کامل خواهش
واژه «خواهش» یکی از واژگان اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در فارسی میانه (پهلوی) و اوستایی دارد. این کلمه از ترکیب بن مضارع فعل خواستن یعنی «خواه» به همراه پسوند اسممصدرساز «ـِش» پدید آمده است. کاربرد اصلی آن در روابط اجتماعی بیانگر ادب، تواضع و تقاضای محترمانه از دیگری است و همخانوادههایی چون خواهشمند، خواهان و خواسته دارد.
از منظر دستور زبان فارسی، ساختن قید تنویندار «خواهشاً» به دلیل فارسی بودن ریشه کلمه نادرست تلقی میشود و سرهنویسان توصیه میکنند به جای آن از عباراتی نظیر «خواهشمندم» یا «با احترام» استفاده شود. این کلمه نقشی کلیدی در تعارفات روزمره و مکاتبات اداری ایرانیان ایفا میکند.