یعنی چه
این واژه از نظر لغوی به معنای مکث کردن، ماندن و اقامت گزیدن در یک مکان یا حالت مشخص برای مدتی زمان است. حرف «فـ» در ابتدای آن به معنای «پس/سپس» بوده و به دنبال آن فعل ماضی «لبث» به معنی «درنگ کرد» میآید که نشاندهنده وقوع حتمی ماندن پس از یک رویداد دیگر است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «فَلَبِثَ» است که در آن فاء، لام و ثاء دارای فتحه (ــَـ) و باء دارای کسره (ــِـ) میباشند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «پس درنگ کرد یا پس ماند در قرآن» واژه ۴ حرفی «فلبث» است.
به انگلیسی
عبارات فوق دقیقترین برگردانهای انگلیسی برای انتقال مفهوم زمان ماضی و حرف عطف ابتدای این واژه هستند.
به عربی
در زبان عربی، افعالی مانند فَمَکَثَ و فَبَقِیَ مترادفهای مستقیم این کلمه به شمار میروند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل ترکیبهایی چون «پس ماند»، «پس توقف کرد» و «پس مکث کرد» است.
در قرآن
این کلمه عینا ۲ بار در قرآن کریم آمده است؛ یکبار در آیه ۴۲ سوره یوسف درباره ماندن حضرت یوسف در زندان («فَلَبِثَ فِي السِّجْنِ بِضْعَ سِنِينَ») و بار دیگر در آیه ۱۴ سوره عنکبوت درباره مدت دعوت حضرت نوح («فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عَامًا»).
جمعبندی و توضیح کامل فلبث
واژه «فلبث» یک فعل ماضی عطفشده در زبان عربی است که به دلیل کاربردهای کلیدی و داستانمحور خود در قرآن کریم، راه به متون دینی، ادبی و جداول کلمات متقاطع فارسی یافته است. ریشه اصلی این کلمه (ل ب ث) به مفاهیمی چون مکث، انتظار، توقف و پایداری در یک مکان اشاره دارد و به همراه حرف عطف «فـ»، نشاندهنده پیامد و نتیجه یک اتفاق پیشین است.
بررسی دقیق آیات قرآنی نشان میدهد که این عبارت برای توصیف دورههای زمانی طولانی و سرنوشتساز به کار رفته است؛ مانند دوران حبس حضرت یوسف یا سالهای طولانی نبوت حضرت نوح. از این رو، درک معنای آن علاوه بر ارزش لغوی، به فهم بهتر ساختار داستانهای تاریخی و دینی کمک شایانی میکند.