یعنی چه
واژه بدایت به معنای آغازین روزها یا نخستین مراحل هر کار، جریان یا پدیده است. این واژه در ادبیات فارسی و عرفان اهمیت زیادی دارد و معمولاً به عنوان نقطه صفر حرکت، طلوع، و تولد دوباره توصیف میشود که سالک یا انسان مسیر خود را از آنجا آغاز میکند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی عربی (ب د أ) مشتق شدهاند که مفهوم آغاز کردن و شروع را در خود دارند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره حرف اول (بِ) و فتح حرف سوم (یَ) به صورت [bedāyat] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «آغاز و ابتدا» یا «ضد نهایت»، واژه ۵ حرفی «بدایت» به کار میرود.
به انگلیسی
رایجترین معادلها در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم آغاز و شروع یک جریان هستند.
به عربی
واژه بدایت در اصل از بداءة یا بدایة عربی وارد فارسی شده و تاء تأنیث آن در زبان فارسی به «ت» کشیده تبدیل شده است.
به فارسی
برگردان و معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل کلماتی چون آغاز، خاستگاه، اوان، و دیباچه است.
جمعبندی و توضیح کامل بدایت
واژه «بدایت» یک واژه وامگرفته شده از زبان عربی (ریشه بدأ) است که در زبان و ادبیات فارسی کاربرد گستردهای دارد. این کلمه دقیقاً به معنای آغاز، ابتدا و طلوع هر چیزی است و همواره در تضاد مستقیم با واژه «نهایت» به کار میرود تا کل بازه یا مسیر یک رویداد، زندگی یا عشق را توصیف کند؛ همانطور که عطار نیشابوری میفرماید: «عشق آن باشد که غایت نبودش / هم نهایت هم بدایت نبودش».
علاوه بر کاربرد عمومی، بدایت در اصطلاحات عرفانی و سلوک نیز جایگاه ویژهای دارد و به نخستین گامها و مراتب حرکت سالک به سوی حق اشاره میکند که در مقابل آن مرحله وصال و نهایت قرار دارد. در تاریخچه حقوقی ایران نیز در گذشته به دادگاههای نخستین و بدوی، «محکمه بدایت» گفته میشد که نشاندهنده شروع فرآیند رسیدگی قضایی بود.
اگرچه خود این واژه با این رسمالخط در قرآن کریم نیامده است، اما ریشه فعلی آن بارها برای اشاره به آغاز آفرینش توسط پروردگار استفاده شده است. این واژه ۵ حرفی در حل جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان معادل آغاز و شروع بسیار پرکاربرد است.