یعنی چه
این اصطلاح برای توصیف ماهیتِ وجودی خداوند استفاده میشود که از هرگونه تغییر، نیاز و ویژگیهای مخلوقات مبرّا است. در فلسفه دین، این عبارت بیانگر هستهٔ مرکزی و غیرقابلتجزیهٔ ذات الهی است که تمامی کمالات از آن سرچشمه میگیرند.
تلفظ
جَوْهَرِ اُلوهیَّت (جوهر: /jow-har/، الوهیت: /o-lo-hiy-yat/)
در جدول
این عبارت به دلیل ساختار ترکیبیاش در جداول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخِ پرسشهای فلسفی یا کلامی با تعداد حروف ۱۰ مطرح میشود.
به انگلیسی
واژه Godhead به معنای وضعیت یا جایگاهِ خدایی و هستیِ بنیادینِ الهی است که نزدیکترین برگردان به اصطلاح تخصصی جوهر الوهیت محسوب میشود.
به فارسی
در متون ادبی و عرفانی فارسی، برای اشاره به این مفهوم از واژگانی چون «ذاتِ حق»، «حقیقتِ لاهوت» و «بنیادِ یگانگی» استفاده میشود.
در قرآن
ترکیبِ «جوهر الوهیت» اصطلاحی کلامی و متأخر است و عیناً در قرآن ذکر نشده است. با این حال، آیات مربوط به توحید (مانند سوره توحید) و صفات ذات، به حقیقتِ یگانگی و استغنای وجودی خداوند اشاره دارند.
نماد چیست
از آنجا که ذات خداوند فراتر از صورتهای خیالی است، در عرفان اسلامی نمادِ «نور» به دلیلِ بیپیرایه بودن و «هُو» به عنوان اشارهای به ذاتِ غیبی (غیبالغیوب) برای این مفهوم به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل جوهر الوهیت
اصطلاح «جوهر الوهیت» مفهومی بنیادین در الهیات و فلسفه است که به کنه و ماهیت وجودی خداوند اشاره دارد. این عبارت، تمایز میان ذاتِ غیبیِ حق و جلوههای او در جهانِ هستی را بیان میکند و نشاندهندهٔ اصلی است که تمامی صفات کمالیه از آن منشعب میشوند.
در نظامهای فکری، این مفهوم به معنای وجودی مطلق و بینیاز است که هیچگونه حد و مرز یا تشبیهی بر آن راه ندارد. به همین دلیل، عرفا و متکلمین همواره تأکید کردهاند که جوهر الوهیت فراتر از دسترسِ عقلِ جزئی و تخیلاتِ بشری است و تنها از طریقِ شهود یا تکیه بر وحی، میتوان درکِ حداقلی از آن داشت.