یعنی چه
واژه «اذللت» یک فعل ماضی عربی از باب افعال است که به زبان و ادبیات فارسی وارد شده و به معنای خوار کردن، بیمقدار کردن، تسلیم کردن یا به بند بندگی و اطاعت کشاندن کسی (خطاب به دوم شخص مفرد/تو) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «أَذْلَلْتَ» (Azlalta) است که از نظر هجایی به صورت اَذْ-لَلْ-تَ خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «خوار کردی در زبان عربی» یا «به ذلت کشاندی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده مفاهیم تحقیر کردن، بیآبرو کردن و مطیع ساختن هستند.
به عربی
این کلمه خود ریشه و ساختار عربی دارد و صیغه مفرد مذکر مخاطب از فعل ماضی باب افعال است.
به فارسی
در برگردان دقیق روان به فارسی، این کلمه معادلِ «خوار کردی»، «به خواری نشاندی» یا «رام و فرمانبردار کردی» است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، ریشه این کلمه نماد سقوط از جایگاه، فروپاشی غرور و تسلیم محض شدن در برابر قدرتی والاتر است. همچنین در ادبیات عرفانی، ذلت در برابر معشوق نماد تواضع، فروتنی و شکستن تکبر نفسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل اذللت
کلمه «اذللت» یک فعل وامگرفته از زبان عربی (از ریشه ذ ل ل) در ادبیات فارسی است که معنای دقیق آن «خوار کردی» یا «به ذلت کشاندی» میباشد. این واژه در قالب صیغه مفرد مذکر مخاطب بیان میشود و بیانگر فرود آوردن جایگاه کسی یا مطیع و رام ساختن اوست.
اگرچه خود این ترکیبِ دقیق لفظی در قرآن کریم عیناً تکرار نشده، اما مشتقات همخانواده آن مانند «تُذِلّ» در آیات مشهوری چون آیه ۲۶ سوره آلعمران (تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ) به کار رفتهاند که نشاندهنده مفهوم سلب عزت و قدرت است.
در حوزه ادبیات عرفانی و اخلاقی، مفهوم ذلت همیشه بار منفی ندارد؛ بلکه گاهی به عنوان نمادی از خاکساری، فروتنی، از بین بردن کبر و غرور فرعونیِ نفس در برابر خالق یا معشوقِ مطلق تعبیر میشود و ابزاری برای رشد معنوی به شمار میرود.