یعنی چه
این عبارت در زبان فارسی به معنای صددرصد، قطعی و بدون هرگونه ابهام یا پوشیدگی است. از نظر ساختار زبانی، یک عبارت «اِتباعی» (پیرو یکدیگر) است که برای تأکید بیشتر و مؤکد کردن یک موضوع در کلام به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [بی شَکّ وَ شُبْ هَه] است که حروف 'ش' و 'ک' در کلمه اول دارای فتحه و تشدید، و 'ش' در کلمه دوم دارای ضمه است.
در جدول
در کلمهکلیدها و جداول متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت ۹ حرف دارد. بسته به طراح جدول، ممکن است معادلهای کوتاهتری مثل 'بیگمان' یا 'یقینا' نیز مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم قطعیت مطلق و نبود شک را میرسانند برای ترجمه این عبارت مناسب هستند.
به عربی
عبارات فوق در زبان عربی دقیقاً همان معنای قطعیت، استواری و نفی هرگونه تردید را منتقل میکنند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل کلماتی مانند بیتردید، بیگمان، قطعاً و مسلماً است که همگی بر حتمی بودن یک امر دلالت دارند.
در قرآن
خودِ ترکیبِ دقیقِ «بی شک و شبهه» یک عبارت ترکیبی فارسی-عربی است و در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشههای آن به طور جداگانه بارها به کار رفتهاند. کلمه «شک» ۱۵ بار در قرآن آمده و ریشه «شبهه» نیز در قالبهایی مثل «مُتَشَابِهاً» یا «شُبِّهَ لَهُمْ» دیده میشود. نزدیکترین اصطلاح قرآنی از نظر معنایی به این مفهوم، عبارت «لا رَیْبَ فِیهِ» (هیچ شک و تردیدی در آن نیست) است که در توصیف کلام الهی آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل بی شک و شبهه
عبارت «بی شک و شبهه» یک ترکیب تأکیدی و مبرهن در زبان فارسی است که از سه جزء «بی» (پیشوند نفی پارسی میانه)، «شک» (واژه عربی به معنی برابر بودن دو احتمال) و «شبهه» (واژه عربی به معنی پوشیدگی و اشتباه) تشکیل شده است. این اصطلاح اتباعی برای رساندن مفهوم قطعیت مطلق، وضوح کامل و نبود هیچگونه ابهام یا تردید در یک مسئله به کار میرود.
اگرچه خود این ترکیبِ واژگانیِ خاص در قرآن کریم نیامده است، اما ریشههای کلمات سازنده آن به صورت جداگانه در آیات الهی کاربرد دارند و مفهوم آن کاملاً با اصطلاح معروف قرآنی «لا ریب فیه» همخوانی دارد. در مکالمات روزمره، متون رسمی و حتی جداول کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان نمادی از یقین و استواری در بیان شناخته میشود.