یعنی چه
واژه بسطاء یک صفت عربی است که در متون کهن لغوی به معنای گوش کلان و پهن (فراخگوش) آمده است. با این حال، در زبان عربی معاصر و کاربردهای امروزی، این کلمه به عنوان جمع واژه «بسیط» شناخته میشود و به توده مردم، افراد ساده، بیآلایش و عوام جامعه اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت بَسْطاء (Bas-tā) تلفظ میشود که در آن حرف «ب» دارای فتحه، حرف «س» ساکن و پایان آن به الف ممدوده و همزه ختم میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «فراخگوش» یا «جمع بسیط به معنی سادهدلان»، کلمه پنج حرفی «بسطاء» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم امروزی این واژه از اصطلاحات مربوط به عامه مردم و برای معنای لغوی و کهن آن از صفت مربوط به شکل گوش استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه با توجه به بستر متن شامل «سادهدلان»، «توده مردم»، «عوام» و در متون کهن لغت «فراخگوش» یا «گوشکلان» است.
در قرآن
عین واژه «بسطاء» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مشتقات و همخانوادههای گوناگون آن از ریشه (ب-س-ط) مانند «بَسْطَةً» (به معنی گشایش و فراخی در آیه ۲۴۷ سوره بقره) و فعل «یَبْسُطُ» (میگستراند) در آیات متعددی ذکر شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ نمادها و نشانههای سنتی یا ادبی، نماد خاص و تعریفشدهای برای واژه بسطاء ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل بسطاء
واژه «بسطاء» ریشه در زبان عربی دارد و از نظر صرفی از ریشه ثلاثی مجرد «ب-س-ط» گرفته شده است که مفهوم گستردگی، پهن بودن و فراخی را در خود دارد. در فرهنگهای لغت کلاسیک و کهن نظیر منتهیالارب، این واژه را صفت شخصی دانستهاند که دارای گوشهای بزرگ و پهن است.
در تحولات زبانی و کاربردهای معاصر، این کلمه تغییر معنایی یافته و به عنوان شکل جمع واژه «بسیط» به کار میرود. به همین جهت، امروزه وقتی سخن از بسطاء به میان میآید، منظور افراد سادهدل، توده ناپیچیده جامعه و عامه مردم است که مظهر بیآلایشی هستند. این کلمه پنجحرفی همخانوادههای پرکاربردی مانند بساط، انباط، منبسط و باسط دارد که همگی معنای گستردگی را به دوش میکشند.