یعنی چه
التبطح یک مصدر عربی از باب تفعل است که در لغت به معنای پهن شدن، فراخ شدن و گسترش یافتن سیل یا آب در دشت و زمین هموار (بطحاء) است. همچنین در کاربردهای عامیانه و اصطلاحی، به حالت دراز کشیدن، لم دادن، و تنبلی کردن (تسطح و تبطح) نیز اشاره دارد.
تلفظ
این واژه با سکون لام، فتح تاء، فتح باء، تشدید و ضم طاء و سکون حاء تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و معادلهای آن میتواند پهن شدن، فراخی یا لمیدگی باشد.
به انگلیسی
بسته به متن استفاده، در مفاهیم طبیعی و جغرافیا از واژه Spreading out و در مفاهیم رفتاری از Lounging استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه خالص عربی دارد و از فعل سه حرفی (ب ط ح) مشتق شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل پهن شدن، فراخ شدن در دشت، انبساط، و در زبان محاورهای شامل لم دادن و استراحت کردن است.
در قرآن
خود واژه «التبطح» یا مشتقات فعلی مستقیم آن در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، کلمه «بطحاء» که از همین ریشه است، به عنوان نام وادی مکه در تاریخ اسلام و احادیث کاربرد فراوان دارد.
جمعبندی و توضیح کامل التبطح
واژه التبطح یک مصدر عربی از ریشه (ب ط ح) است که وارد زبان فارسی شده و دو رویه معنایی متفاوت دارد. در متون کهن و لغوی، این کلمه به معنای جغرافیا و طبیعت بازمیگردد؛ یعنی زمانی که سیل یا آب در یک دشت وسیع و هموار (که به آن بطحاء میگویند) پهن میشود و جریان مییابد.
از سوی دیگر، این واژه در اصطلاحات عامیانه و رفتاری به معنای دراز کشیدن، ولو شدن، لم دادن و استراحت کردن مفرط به کار میرود که مترادف با تنبلی و تسطح است. این کلمه از نظر ساختاری ۶ حرف دارد و ریشههای همخانواده آن مانند انبطاح و منبطح نیز مفاهیم مشابهی از تسلیم یا پهن شدن روی زمین را منتقل میکنند.