یعنی چه
این کلمه از سه بخش «فَـ» (حرف عطف به معنی پس/آنگاه)، «آوَى» (فعل ماضی به معنی پناه داد) و «هُ» (ضمیر متصل به معنی او/به او) تشکیل شده است و به معنای تحت تکفل قرار دادن و حمایت کردن از کسی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحهی فاء، مدّ الف و ضمّهای پایانی به صورت فَآوَاهُ است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای مأوا دادن یا پناه دادن الهی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت به معنای پناه دادن و فراهم کردن سرپرستی و مأوا برای یک فرد بیپناه ترجمه میشود.
به عربی
مترادفهای این واژه در زبان عربی شامل در آغوش کشیدن، مسکن دادن، حمایت کردن و پناه دادن است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل عطف توجه، در پناه خود گرفتن، اسکان دادن، تکفل و حمایت معنوی و مادی از یک فرد است.
در قرآن
این واژه یادآور آیه شریفه «أَلَمْ یَجِدْکَ یَتِیمًا فَآوَىٰ» در سوره ضحی است که در آن خداوند دوران یتیمی پیامبر اسلام (ص) و پناه دادن و سرپرستی خاص خود از ایشان را به وی یادآوری میکند.
جمعبندی و توضیح کامل فآواه
واژه «فآواه» یک عبارت قرآنی و فصیح اصالتاً عربی است که از ریشه ثلاثی (أ و ي) در باب افعال مشتق شده است. این کلمه به طور مستقیم معنای پناه دادن، تحت تکفل قرار دادن و اسکان دادن به فردی بیپناه را میرساند و ساختار آن نشاندهنده یک فعل متعدی همراه با ضمیر مفعولی است.
در فرهنگ معنوی و اسلامی، این اصطلاح نمادی از رحمت واسعه الهی، امنیت پس از سرگردانی و حمایت همهجانبه از یتیمان است. تجلی بارز این مفهوم در قرآن کریم برای توصیف عنایت پروردگار به پیامبر (ص) در دوران کودکی ظاهر شده و حس آرامش و پناهندگی به قدرت مطلق را تداعی میکند.