یعنی چه
خوازه زدن یک اصطلاح اصیل و کهن در زبان فارسی است که به معنای آذینبندی کردن شهر، برپا کردن طاق نصرت یا سازههای چوبی موقت (داربست) در جشنها و پیشواز پادشاهان و بزرگان است. این سازهها را با گل، پارچههای گرانبها و چراغ تزیین میکردند تا محیطی پر از شادی و شکوه ایجاد شود. در متون کلاسیک مانند تاریخ بیهقی این واژه بارها به کار رفته است.
تلفظ
این عبارت به صورت «خوازه زدن» (خوازه با واو معدوله که خوانده نمیشود: خازِ زَدَن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف برابر با «خوازه زدن» (۸ حرف) است و معمولاً با راهنمای «آذینبندی شهر در قدیم» یا «طاق نصرت بستن» طرح میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل دقیقی که مفهوم برپا کردن سازه افتخاری را برساند Erecting a triumphal arch است و برای مفهوم کلی تزیینات جشن شهری از Decorating the city برای جشنها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این سنت و عمل ساخت سازه تزیینی از عبارت «نصب طاق النصر» و برای عمل آذینبندی کل شهر از «تزیین المدینة» استفاده میگردد.
نماد چیست
خوازه زدن در فرهنگ ایران باستان و دوران اسلامی، نماد عینیِ شادی جمعی، پیروزی در جنگها، صلح و استقبال گرم از بزرگان است. این پدیده نشاندهنده همبستگی مردم در ابراز شادمانی و پاسداشت رویدادهای بزرگ تاریخی و ملی بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل خوازه زدن
اصطلاح «خوازه زدن» یکی از تعابیر زیبای زبان فارسی دری است که ریشه در تاریخ و فرهنگ کهن ما دارد. این واژه به سنتِ ساختن طاق نصرتها و داربستهای آذینبندی شده با گل و چراغ اشاره دارد که در زمان ورود پادشاهان، پهلوانان یا به مناسبت جشنهای ملی در معابر اصلی شهرها برپا میشده است.
بررسی متون کهنی چون تاریخ بیهقی و اشعار شعرا نشان میدهد که خوازه زدن فراتر از یک تزیین ساده، نمادی از وفاق ملی، صلح و شور و سرور همگانی بوده است. امروزه اگرچه خود واژه کمتر در زبان محاوره شنیده میشود، اما آیین آن در قالب طاق نصرت بستن و چراغانیهای شهری همچنان زنده است.