یعنی چه
این عبارت یک واژه مستند یا اصطلاح علمی و کهن در زبان فارسی نیست؛ بلکه یک اصطلاح معماگونه و راهنمای حل جدول است که طراحان جدول کلمات متقاطع برای اشاره به مفهوم «دارو» یا «دوا» از آن استفاده میکنند؛ چرا که دارو نوعی خوراک است اما طعمی تلخ و ناخوشایند دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت «خُورا کِ ناخُوش» (xo-rā-ke nā-xoš) است.
در جدول
در راهنمای حل جدول، منظور از این عبارت ۱۰ حرفی، داروها و مداواکنندههای تلخمزه است.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور معنای تحتاللفظی باشد یا معنای کنایهای آن در جدول، ترجمههای فوق کاربرد دارند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم داروی تلخ از «دواء مر» و برای خوراک بدمزه از «طعام کریه» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای مستقیم و روان این اصطلاح در زبان فارسی واژگانی چون دارو، دوا، نوشدارو و طعام تلخ هستند.
جمعبندی و توضیح کامل خوراک ناخوش
عبارت «خوراک ناخوش» یک ترکیب وصفی کاملاً فارسی است که ریشه واژگان آن به زبان پهلوی بازمیگردد. این عبارت کاربرد رسمی، ادبی یا علمی در متون کهن ندارد و اصطلاحی مدرن و معماگونه است که صرفاً توسط طراحان جدول کلمات متقاطع ساخته و پرداخته شده است.
منظور کلیدی از این ترکیب، اشاره کنایهای به «دارو» یا «دوا» است. علت این نامگذاری، ماهیت دارو است که انسان آن را مصرف میکند (خوراک)، اما به دلیل طعم تلخ و زننده، برای ذائقه ناخوشایند است. این واژه به نوعی نماد «تلخی مصلحتآمیز» محسوب میشود؛ چیزی که ظاهر یا طعمی ناگوار دارد اما در نهایت عافیت و سلامتی را به همراه میآورد.