یعنی چه
طی الارض در اصطلاح دینی و عرفانی، به مهارتی خارقالعاده و کرامتی الهی اشاره دارد که به واسطه آن، شخص میتواند بدون استفاده از وسایل نقلیه معمول و طی کردن طبیعی مسیر، در یک لحظه از مکانی به مکان دیگر منتقل شود. در باورهای عرفانی، در این حالت زمین در زیر پای فرد در هم پیچیده میشود تا او سریعاً به مقصد برسد. از آنجا که این واژه یک مفهوم کلاسیک و عرفانی است، مثال روزمره و مدرنی برای عملکرد واقعی آن در جامعه وجود ندارد.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از دو واژه عربی است که با تشدید بر روی حرف «ی» در کلمه اول و سکون بر روی حرف «ر» در کلمه دوم قرائت میشود.
به انگلیسی
در متون معاصر و علمی-تخیلی از واژه Teleportation برای انتقال آنی استفاده میشود، اما در ترجمههای دقیق عرفانی عبارت Folding of the earth به کار میرود.
به عربی
این اصطلاح اصالتاً عربی است و در زبان مبدا نیز به همین صورت با ساختار اضافه (مضاف و مضافالیه) استعمال میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح شامل «نوردیدن زمین»، «درهمپیچیدن زمین» و در اصطلاحات علمی و امروزی «دورنوردی» است.
در قرآن
عبارت «طی الارض» به عنوان یک ترکیب اسمی در متن قرآن وجود ندارد؛ اما مفسران داستان آصف بن برخیا در آیه ۴۰ سوره نمل (آوردن تخت بلقیس در چشمبرهمزدن) و همچنین سیر شبانه پیامبر (ص) در آیه ۱ سوره اسراء را از مصادیق عینی این پدیده میدانند.
نماد چیست
طی الارض در ادبیات تصوف و تشیع، نمادی از فراتر رفتن انسان از قید و بندهای مادی زمان و مکان، و نشاندهنده تقرب شدید بنده به پروردگار و تسلط کامل روح مومن بر جهان ماده است.
جمعبندی و توضیح کامل واژه طی الارض
طی الارض یکی از مفاهیم عمیق و شگفتانگیز در عرفان اسلامی و باورهای مذهبی است که به امکان جابجایی انسان در مسافتهای بسیار طولانی در کسری از ثانیه اشاره دارد. ریشه این واژه عربی بوده و از دو بخش «طی» به معنای پیچیدن و «ارض» به معنای زمین تشکیل شده است که در مجموع معنای پیچیده شدن زمین زیر پای سالک را تداعی میکند.
اگرچه خود این اصطلاح به طور مستقیم در آیات قرآن کریم ذکر نشده است، اما اشارات صریحی به وقایع مشابه، مانند انتقال تخت ملکه سبا توسط آصف بن برخیا در کوتاهترین زمان ممکن، تاییدکننده اصالت این مفهوم در نگاه مفسران و بزرگان دینی است. این پدیده در دنیای امروز شباهت زیادی به ایده علمی «دورنوردی» دارد.
در فرهنگ و ادبیات شیعه، داشتن قدرت طی الارض به عنوان یک کرامت الهی و نشانهای از تسلط روح بر جسم شناخته میشود که تنها به اولیای الهی، ائمه معصومین و عارفان واصل اختصاص دارد و نمادی از رسیدن به عالیترین درجات بندگی و اقتدار معنوی است.