یعنی چه
در مفهوم حسی به غذا یا خوراکی اشاره دارد که تفه، شیت یا بدون چاشنی و طعم است. در مفهوم کنایهای و رفتاری، به شخص، شوخی یا سخنی گفته میشود که لوس، خنک، کمذوق و بیروح باشد و مایه خوشایندی یا خنده دیگران نشود.
تلفظ
تلفظ این واژه در زبان فارسی به صورت [bī-maze] است که از پیشوند سلبی «بی» و واژه «مزه» تشکیل میشود.
در جدول
در حل جدول برای این مفهوم واژههایی چون تفه و شیت (برای غذا) یا خنک و لوس (برای رفتار) به کار میروند.
به انگلیسی
برای مفاهیم مادی از Tasteless و Bland و برای مفاهیم انتزاعی و طنز ضعیف از Unfunny یا Insipid استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه بر اساس لغتنامههای شاخص شامل تفه، شیت، بدطعم و ناگوار در بخش چشایی، و واژههای خنک، لوس، بینمک و پیشپافتاده در بخش رفتاری و کلامی است.
نماد چیست
این واژه کاربرد نمادینِ مذهبی یا اسطورهای مشخصی در فرهنگها ندارد؛ اما در ادبیات عامیانه و اجتماعی امروز، نماد بیروحی، نبود جذابیت، طنز ضعیف و سردی روابط میان افراد است.
جمعبندی و توضیح کامل بیمزه
واژه «بیمزه» یک صفت مرکب اصیل فارسی است که از پیشوند سلبی «بی» و واژه «مزه» (برگرفته از ریشه کهن مزیدن به معنای چشیدن) ساخته شده است. این واژه در دو قلمرو متمایز کاربرد دارد؛ نخست در قلمرو حسی و چشایی که به غذاها و خوراکیهای بدون طعم، تفه یا ناگوار اشاره میکند و دوم در قلمرو کنایی و رفتاری که شوخیهای خنک، رفتارهای لوس و سخنان کسلکننده را توصیف مینماید.
در لغتنامههای بزرگی چون دهخدا، معین و عمید، برای این کلمه مترادفهای گوناگونی همچون شیت، مسیخ، بینمک و بیروح ذکر شده است. این واژه در متن قرآن کریم به چشم نمیخورد و در جدولهای کلمات متقاطع نیز بسته به تعداد حروف، پاسخهای متعددی دارد که خود واژه «بیمزه» به صورت دقیق یک پاسخ پنجحرفی را تشکیل میدهد.