یعنی چه
عبارت «غنا و ترنم» در زبان و ادبیات فارسی به مجموعه صداهای موزون، آواز خوش، خنیاگری و نغمهپردازی اشاره دارد. واژه غنا (در این بافت) به معنی موسیقی و خوانندگی طربانگیز است و ترنم به معنای زمزمه کردن و خواندن با صوت آهنگین و کشیده است. این ترکیب اصطلاحاً برای توصیف الحان خوشایند و آواهای زیبای موسیقایی و هنری به کار میرود.
تلفظ
واژه اول به کسر غین و الف مقصوره یا ممدوده (غِنا/غِناء) تلفظ میشود و واژه دوم با فتح تاء و راء، و تشدید و ضم نون (تَرَنُّم) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به این عبارت بر اساس تعداد حروف خودِ عبارت «غنا و ترنم» برابر با ۸ حرف است. همچنین بسته به طراح جدول، کلماتی مانند نغمه، آواز، زمزمه، یا الحان نیز ممکن است به عنوان پاسخهای جایگزین و کوتاهتر مد نظر باشند.
به انگلیسی
برای معادلسازی این ترکیب ادبی در زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از واژگانی چون Singing (آوازخوانی)، Melody (آهنگ و ملودی)، Humming (زمزمه با دهان بسته) و Chanting (مناجات و خواندن آهنگین) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون آواز خوش، نغمهخوانی، خنیاگری، سرود، نوا، زمزمه و الحان لطیف است که همگی مفهوم موسیقی و آوای خوشایند را میرسانند.
در قرآن
عبارت «غنا و ترنم» به این شکل در متن قرآن مجید به کار نرفته است. در مباحث فقهی، واژه «غنا» (به معنی موسیقی) را معمولاً با آیاتی نظیر «لهو الحدیث» (سوره لقمان، آیه ۶) مرتبط میدانند. از سوی دیگر، مفهوم «ترنم» و آواز خوش در آیات مربوط به تسبیح پرندگان و تلاوت زیبای حضرت داوود (ع) و همچنین دستور به «ترتیل» و قرائت آهنگین و خوشصوت قرآن کریم نمود پیدا میکند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفانی فارسی، ترکیب غنا و ترنم نمادی از وجد، شور، رهایی از قیود مادی، سماع، لطافت قلب و هماهنگی جهان هستی است. در اصطلاحات کهن موسیقی نیز ترنم به اجرای ملودی خالص بدون درگیری با متن شعر (مانند هجاهای تن و نن) اطلاق میشد که نماد اصالت نغمه بود.
جمعبندی و توضیح کامل غنا و ترنم
ترکیب «غنا و ترنم» از دو واژه با ریشه عربی تشکیل شده است که در زبان و ادبیات فارسی بار معنایی عمیق فرهنگی، هنری و عرفانی به خود گرفتهاند. غنا در این بافتار مشخص (در تفاوت با غِنی به معنای ثروت و دارایی) به مفهوم آوازخوانی، موسیقی و طربانگیزی است. ترنم نیز به معنای آواز خوش، زمزمه کردن و نغمهخوانی ملایم است. این دو واژه در کنار هم، تصویری کامل از یک آوای موسیقایی دلنشین و هنرمندانه را خلق میکنند.
در حوزه متون کهن موسیقی، ترنم ابزاری برای به تصویر کشیدن ملودی خالص بدون تمرکز بر معنای شعر بوده است، در حالی که در شعر و ادبیات عرفانی، این ترکیب بیشتر نمایانگر شور و مستی معنوی و احوالات خوش اهل دل است. همچنین لازم به ذکر است که هرچند این کلمات دقیقاً در متن قرآن نیامدهاند، اما در فقه اسلامی پیرامون مفهوم غنا بحثهای فراوانی وجود دارد و در مقابل، ترنم و صوت خوش در سنت تلاوت و ترتیل بسیار ستوده شده است.