یعنی چه
پرخاشجوی صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی است و به کسی اطلاق میشود که همواره به دنبال جنگ، نزاع، ستیز و دعوا با دیگران است و رفتاری تند و درشتگو دارد.
تنزلو تلفظ
این واژه از نظر صوتی به صورت پَرخاشجوی تلفظ میشود که ترکیبی از واژه پَرخاش و بن مضارع جُستن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «ستیزهجو یا تندخو»، کلمه ۸ حرفی «پرخاشجوی» یا کلمات مشابهی چون جنگجو به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، از واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی صفات گوناگونی برای توصیف فردی با ویژگیهای پرخاشگری و ناسازگاری وجود دارد.
به فارسی
واژگان مترادف فارسی آن شامل ستیزهجو، جنگجو، مهاجم، تندخو و خشونتطلب است. واژگان متضاد آن نیز آرام، مهربان، نرمخو، سازگار و نوازشگر هستند. این کلمه از ریشه فارسی میانه ترکیب شده است.
در قرآن
واژه «پرخاشجوی» یک لفظ خالص فارسی است و در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، قرآن کریم برای اشاره به چنین رفتارهای منفی و جنگطلبانهای، از مفاهیمی چون «مُعْتَدٍ» (متجاوز)، «عُدوان» (تجاوزگری) و «جَبّار» (سرکش) استفاده کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل پرخاشجوی
واژه «پرخاشجوی» یک صفت فاعلی مرکب و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو بخش «پرخاش» (به معنی جنگ و تندی) و «جوی» (از مصدر جستن) ساخته شده است. این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی، به ویژه در حماسههایی مانند شاهنامه فردوسی، نشاندهنده روحیه جنگاوری بیباکانه یا خشم افسارگسیخته است و غالباً با نمادهایی چون شیر ژیان یا پلنگ خشمگین بازنمایی میشود.
در روانشناسی مدرن و کاربردهای روزمره، این واژه بار معنایی منفی دارد و به فردی اشاره میکند که فاقد روحیه سازگاری بوده و تمایل شدیدی به رفتارهای تند، درشتگویی و ایجاد درگیری دارد. معادلهای دوزبانه آن در انگلیسی و عربی نیز به خوبی نشاندهنده ابعاد گوناگون این صفت یعنی تهاجمی بودن و ناسازگاری اجتماعی است.