یعنی چه
«ابوالعاص» یک ترکیب عربی از «ابو» (پدر) و «العاص» (نافرمان و عصیانگر) است. در فرهنگ نامگذاری عرب قدیم، این کلمه به عنوان کنیه و لقب برای افراد انتخاب میشده و لزوماً بار منفی نداشته است. در تاریخ اسلام، این نام یادآور شخصیتهای برجستهای در صدر اسلام است.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت «اَبُوالْعاص» یا با ادغام همزه به صورت «اَبُلْعاص» (Abol-Aas) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این سؤال کلمهٔ «ابوالعاص» است که دقیقاً از ۸ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و متون لاتین تاریخی، این نام را به صورتهای Abu al-As یا Abul-As نگارش میکنند.
به فارسی
از نظر ترجمهٔ تحتاللفظی عبارتی، بخش اول یعنی «ابو» به معنای پدر و بخش دوم یعنی «عاص» به معنای نافرمان، عاصی یا گناهکار است که در مجموع «پدرِ عاصی» معنا میدهد، هرچند در فارسی بیشتر به عنوان یک اسم خاص کاربرد دارد.
در قرآن
خودِ کلمه و کنیهٔ «ابوالعاص» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، مشتقات ریشهٔ سهحرفی آن یعنی «ع ص ی» مانند کلمات «عَصى» یا «عاصٍ» که به مفهوم نافرمانی اشاره دارند، بارها در آیات مختلف قرآن به کار رفتهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و تاریخ اسلامی، شخصیت «ابوالعاص بن ربیع» (داماد پیامبر اسلام) به عنوان نمادی از عشق وفادارانه، امانتداری کامل در مال تجارت و پایبندی شدید به عهد و پیمان شناخته میشود، چرا که او حتی پیش از مسلمان شدنش به تمام وعدههای خود با پیامبر (ص) عمل کرد.
جمعبندی و توضیح کامل ابوالعاص
واژهٔ «ابوالعاص» یک کنیه و اسم خاص عربی است که از ترکیب دو جزء «ابو» (پدر) و «العاص» (نافرمان یا گناهکار) تشکیل شده است. اگرچه معنای تحتاللفظی آن «پدرِ شخص عاصی» است، اما در سنت نامگذاری عرب جاهلی و صدر اسلام، گزینش چنین نامهایی جنبهٔ منفی نداشته و صرفاً یک عَلَم یا لقب خانوادگی برای محترم شمردن اشخاص بوده است.
مشهورترین مابه ازای تاریخی این نام، «ابوالعاص بن ربیع» داماد پیامبر اسلام و همسر زینب است. او در تاریخ اسلام به دلیل امانتداری تام در بازگرداندن اموال مردم مکه و وفای به عهدش در فرستادن همسرش به مدینه، تحسین شده و در سیره و روایات تاریخی، نمادی از اخلاق تجاری و پایبندی به پیمان به شمار میرود. این واژه در قرآن نیامده ولی ریشه لغوی آن کاربرد زیادی دارد.