یعنی چه
قول کاذب یک ترکیب وصفی به معنای گفتار خلاف واقع، سخن دروغ یا ادعایی است که با حقیقت یا نیت واقعی گوینده همخوانی ندارد؛ سخنی که ظاهر تعهدآمیز دارد اما در عمل پوچ است.
تلفظ
این ترکیب به صورت [qowle kāzeb] تلفظ میشود که شامل واژهی قَوْل (مصدر عربی) به همراه کسرهٔ اضافه و کلمهٔ کاذِب (اسم فاعل) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۷ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن میتوان به سخن دروغ یا وعده واهی اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، عبارات فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم گفتار کاذب و پیمان غیرواقعی هستند.
به فارسی
معادلهای خالص و ترکیبات رایج فارسی آن شامل وعده دروغ، سخن کذب، تعهد ساختگی، ادعای دروغین، کلام باطل و گزارش خلاف واقع است.
در قرآن
این ترکیب دوتایی به صورت اصطلاح ثابت در قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، ریشهها و مفاهیم آن به وفور یافت میشود. برای نمونه در آیه ۳۰ سوره حج عبارت «قَوْلَ الزُّورِ» (سخن باطل و دروغ) و در آیه ۱ سوره منافقون واژه «لَکَاذِبُونَ» در اشاره به ادعای ظاهری و بیاعتقاد منافقان به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی، منطق و فرهنگ عامه، قول کاذب نشانه و نمادی از تاریکی، بیوفایی در گفتار، نفاق، فریب و وعدههای توخالی به شمار میرود که پایههای اعتماد اجتماعی را سست میکند.
جمعبندی و توضیح کامل قول کاذب
عبارت «قول کاذب» که از ترکیب دو واژه عربی (قَوْل به معنی گفتار و کَاذِب به معنی دروغین) ساخته شده، در زبان و ادبیات فارسی برای توصیف هرگونه سخن، ادعا یا پیمانی به کار میرود که با واقعیت بیرونی یا باطن و نیت واقعی گوینده مطابقت ندارد. این واژه فراتر از یک دروغ ساده، معمولاً بار معنایی تعهد فریبنده یا وعدهای واهی را به دوش میکشد که از ابتدا قصد یا توانایی انجام آن وجود نداشته است.
اگرچه این ترکیب به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما مصادیق اخلاقی و مفاهیم کلیدی آن مانند سخن باطل (قول الزور) و ادعاهای دروغین منافقان کاملاً تبیین شده است. در فرهنگ زبانی و اخلاقی، این اصطلاح همواره به عنوان یکی از نمادهای اصلی نفاق، سفسطه و سلب اعتماد در روابط انسانی شناخته میشود و در حل جداول نیز معمولاً به عنوان معادل سخن کذب یا وعده پوچ مد نظر قرار میگیرد.