یعنی چه
سروقد صفتی مرکب در زبان و ادبیات فارسی است که برای توصیف افرادی با قامت راست، کشیده، زیبا و موزون به کار میرود. این واژه بیشتر در شعر و نثر کلاسیک فارسی برای توصیف معشوق استفاده شده و قد او را در زیبایی و اعتدال به درخت سرو تشبیه میکند.
تلفظ
این واژه ترکیبی از دو بخش «سَرْو» (با سکون واو) و «قَد» (با فتح قاف) است که در حالت اضافه به صورت «سَرْوِ قَد» تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن میتوان به سروقامت یا بلندقامت اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژهای که دقیقاً بار ادبی سروقد را برساند وجود ندارد، اما عبارات توصیفی فوق بهترین معادلها هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این نوع زیبایی اندام و کشیدگی قامت از صفاتی مانند ممشوق القامة یا أهيف استفاده میشود.
به فارسی
واژگان هممعنی و مترادف فارسی این کلمه شامل سروقامت، بلندبالا، خوشانداز، راستقامت و خوشقامت هستند که همگی بر زیبایی و بلندی قد دلالت دارند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات ایرانی، درخت سرو نماد راستقامتی، آزادگی، پایداری و سرسبزی همیشگی است. از این رو، صفت سروقد علاوه بر زیبایی ظاهری و اندام موزون، نوعی وقار، اصالت و مناعت طبع را نیز در ذهن مخاطب تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل سروقد
واژه «سروقد» یکی از ترکیبات وصفی و کنایات زیباروی در ادبیات کلاسیک فارسی است. این کلمه از ترکیب «سرو» (درخت همیشه سبز و مظهر استقامت و زیبایی) و «قد» (واژه عربی به معنی قامت) ساخته شده است و سابقه طولانی در دیوان شعرا برای توصیف معشوق دارد.
استفاده از این واژه نشاندهنده پیوند عمیق طبیعت با معیارهای زیباشناختی در فرهنگ ایرانی است. اندامی که مانند سرو راست و بدون انحنا باشد، در هنر و ادبیات ایران زمین همواره بالاترین معیار جذابیت ظاهری و متناسب بودن فیزیکی به شمار میرفته است.