یعنی چه
الواحا (الواح) به معنی صفحهها، کتیبهها و تختههای پهنی از جنس چوب، سنگ، فلز یا گل است که در گذشته برای نوشتن، ثبت قوانین یا حک کردن تصاویر و متون استفاده میشده است.
تلفظ
تلفظ این کلمه به صورت «اَلْواحا» است که شکل تنویندار یا الف مفعولی/اطلاق از واژهٔ عربی الواح (جمع لوح) میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ شش حرفی «الواحا» یا معادلهای آن نظیر کتیبهها و تختههای نوشتاری به عنوان پاسخ کاربرد دارد.
به عربی
این واژه ریشهٔ صد در صد عربی دارد و جمع مکسر کلمهٔ «لوح» است که در حالت مفعولی یا با الف اطلاق در شعر به صورت الواحا میآید.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل تختهها، کتیبهها، سنگنبشتهها، صفحههای نوشتاری و دفاتر مکتوب است.
در قرآن
ریشهٔ این کلمه (الألواح و ألواح) ۴ بار در قرآن آمده است؛ از جمله در سوره اعراف آیه ۱۴۵ برای الواح تورات نازل شده بر حضرت موسی (ع) و در سوره قمر آیه ۱۳ به صورت «ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ» برای تختههای کشتی حضرت نوح (ع).
نماد چیست
در نشانهشناسی و فرهنگ دینی، الواح نماد و مظهر شریعت مکتوب، وحی آسمانی، حفظ و ثبت حقایق جهان (مانند لوح محفوظ) و دانش ازلی خداوند است.
جمعبندی و توضیح کامل الواحا
واژهٔ «الواحا» در واقع شکل تنویندار، مفعولی یا همراه با الفِ اطلاقِ کلمهٔ عربی «الواح» (جمع مکسر لَوْح) است که به زبان فارسی راه یافته است. این کلمه به معنای تختهها، صفحهها و کتیبههای مسطح از جنس سنگ، چوب، گل یا فلز است که در روزگاران کهن برای نگارش متون، قوانین و فرامین به کار میرفته است. در لغتنامههای شاخص فارسی مانند دهخدا و معین، خودِ واژه به صورت مستقل با «الف» پایانی مدخل نشده، بلکه ذیل واژهٔ «الواح» بررسی میشود.
این کلمه در فرهنگ اسلامی و قرآنی پیشینه و جایگاه بسیار مهمی دارد؛ چرا که از یک سو به تختههای مستحکم کشتی حضرت نوح (ع) اشاره دارد و از سوی دیگر، نشاندهندهٔ کتیبههای مقدسی (الواح موسی) است که شریعت و احکام تورات بر آنها حک شده بود. به همین سبب، در ادبیات عرفانی و دینی ما، نمادی از تجلی علم الهی، شریعت مکتوب و ثبت سرنوشت به شمار میرود.
نکتهٔ قابل توجه در تصحیح املایی این است که نباید این کلمه را با قید عربی «الوَحا» (بدون الف وسط) اشتباه گرفت. کلمهٔ «الوحا» به معنی شتاب، سرعت و عجله است که معمولاً در دعاهای مأثور به صورت ترکیب «العجل العجل، الوحا الوحا» استفاده میشود و معنا و ریشهای کاملاً متفاوت با الواحا دارد.