یعنی چه
واژه جاویدان در زبان فارسی به معنای فناناپذیر، زوالناپذیر و دائم است. این کلمه هم به عنوان صفت برای توصیف پدیدههای بیپایان و هم به عنوان قید به معنای «تا ابد» به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت جاویدان (jāwīdān) است که ریشه در پارسی میانه دارد.
در جدول
در کلمات متقاطع برای راهنمای همیشگی یا فناناپذیر، پاسخ جاویدان با ۷ حرف یا گزینههای متراف آن مانند ابدی و خالد قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، از واژههای متنوعی برای رساندن مفهوم جاودانگی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم جاویدان با واژگانی چون خلود و ابدیت پیوند دارد که در متون دینی و ادبی بسیار رایج هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به مفاهیم جاویدان و ابدی از این واژهها استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جاویدان
واژه جاویدان یکی از اصیلترین و کهنترین کلمات زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه (jāwīdān) و اوستایی دارد. این واژه از نظر معنایی با مفاهیمی چون ابدیت، پایدار ماندن، حقیقت مطلق و بیزوالی گره خورده است و در ادبیات عرفانی و حماسی ایران جایگاه ویژهای دارد.
از منظر تاریخی، آشناترین کاربرد این واژه در عبارت «سپاه جاویدان» تجلی یافته است؛ ارتش برگزیدهای در دوران هخامنشیان که تعداد اعضای آن همیشه ثابت میماند تا مظهر زوالناپذیری باشد. این واژه کاملاً ایرانی است و اگرچه خود لفظ جاویدان در قرآن نیامده، معادلهای مفهومی آن مانند خلود و خالدین بارها در توصیف ابدیت به کار رفتهاند.