یعنی چه
عنزه در لغت به معنای چوبی بلندتر از عصا و کوتاهتر از نیزه است که در انتهای آن آهن نوکتیزی قرار دارد. این ابزار در گذشته هم به عنوان یک سلاح سبک (نیزه کوتاه) کاربرد داشته و هم به عنوان تکیهگاه یا حایل در نماز (ستره) برای مشخص کردن حریم نمازگزار در فضاهای باز استفاده میشده است. همچنین نام یکی از قبایل بزرگ و مشهور عرب نیز میباشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت عَنَزَه (فتحه روی حروف عین، نون و زاء) میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «نیزه کوتاه»، «عصای نوکفلزی» یا «حربه»، واژه ۴ حرفی «عنزه» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به کاربرد واژه، معادلهای دقیقی برای نیزه کوتاه یا عصای نوکآهنی وجود دارد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در فرهنگ لغات عرب به معنای عصای کوچک یا حربه نوکتیز به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل واژههای کهنی چون خشت (نوعی نیزه کوتاه)، زوبین، حربه و عکازه (عصای تکیه) هستند.
نماد چیست
در فرهنگ سنتی و متون کهن، این ابزار به عنوان نمادی از سفر، چوپانی، محافظت و تکیهگاه افراد سالمند شناخته میشود. در فقه اسلامی نیز نمادی برای تعیین حریم و ستره نمازگزار است.
جمعبندی و توضیح کامل عنزه
واژه «عنزه» یک واژه وامگرفته از زبان عربی است که به لغتنامههای کهن فارسی راه یافته است. معنای اصلی آن چوب یا عصای بلندی است که در انتهای پایینی آن آهن نوکتیزی نصب شده تا در زمین فرو رود. این ابزار کاربردی دوگانه داشته؛ هم به عنوان یک سلاح سبک و کوتاه (مانند زوبین یا خشت) در جنگها استفاده میشده و هم به عنوان تکیهگاه سالمندان و مسافران کاربرد داشته است.
در تاریخ و سنت اسلامی، عنزه اهمیت ویژهای دارد؛ چرا که پیامبر اسلام (ص) در سفرهای خود یا هنگام اقامه نماز در فضاهای باز، آن را پیش روی خود در زمین فرو میکردند تا به عنوان «ستره» یا حایل عمل کند و مانع عبور افراد از جلوی نمازگزار شود. علاوه بر این، عنزه نام یکی از قبایل بسیار بزرگ و معروف شبهجزیره عربستان نیز هست که در تاریخ منطقهای نقش پررنگی داشته است.