یعنی چه
به هر چیز، تفکر، آرزو یا عقیدهای گفته میشود که فاقد واقعیت خارجی (خیالی) و بدون سود و فایدهٔ عملی (بیهوده) باشد؛ مانند یک باور واهی، پندار پوچ یا نقشهای بر آب که هیچ پایهٔ منطقی و ثمرهٔ واقعی ندارد.
تلفظ
تلفظ روان این ترکیب به صورتِ [beyhude va khayāli] است که از دو واژهٔ متمایز ساخته شده است.
در جدول
این عبارت دقیقاً ۱۲ حرف دارد و در مسابقات جدول کلمات، پاسخهای جایگزین کوتاهتری مانند واهی، موهوم یا عبث نیز برای آن کاربرد دارد.
به انگلیسی
اصطلاحات فوق دقیقترین معادلها برای توصیف یک امر بیفایده و خیالی در زبان انگلیسی هستند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از ترکیب واژگان عبث، باطل و وهم استفاده میشود.
به فارسی
در اصطلاحات روزمره و متون معاصر زبان فارسی، وقتی بخواهند این دو مفهوم (بیهودگی و خیالی بودن) را در عبارات اصیل خلاصه کنند، معمولاً از صفتهای «واهی»، «موهوم» یا «پوچ و بیاساس» استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل بیهوده و خیالی
ترکیب «بیهوده و خیالی» یک زوجواژه توصیفی در زبان فارسی است که از کنار هم آمدن دو صفت مستقل ساخته شده است: «بیهوده» که ریشه در زبان پهلوی دارد و به معنای بدون سود و فایده است، و «خیالی» که ریشه عربی-فارسی دارد و به تصویر یا پندار ذهنی غیرواقعی اشاره میکند.
این عبارت در زبان و ادبیات برای توصیف پدیدهها، آرزوها یا نقشههایی به کار میرود که هیچ پایه و اساس منطقی در جهان عینی ندارند و تلاش برای دستیابی به آنها هیچ ثمر عملی به همراه نخواهد داشت. قویترین نمادهای این مفهوم در فرهنگ مکتوب، «سراب» و «حباب روی آب» هستند که در ظاهر واقعی جلوه میکنند اما در حقیقت پوچ و ناپایدارند.