یعنی چه
معذوریت داشتن به معنای وجود یک مانع، ناتوانی یا دلیل قانونی، پزشکی و منطقی است که باعث میشود فرد برای انجام ندادن یک وظیفه یا مسئولیت، مقصر شناخته نشود و از آن معاف گردد. این اصطلاح در فضاهای رسمی، اداری و شخصی برای سلب مسئولیت به دلیل وجود موانع پذیرفتهشده کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه ترکیبی از «معذور» (به سکون ع، ضمه ذ) + پسوند مصدری «-یت» به همراه فعل «داشتن» است که در تلفظ رسمی مَعذوریت داشتن خوانده میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، اگر برای عباراتی چون «داشتن عذر موجه» یا «بخشوده بودن از تکلیف» به دنبال یک پاسخ ۱۲ حرفی هستید، عبارت «معذوریت داشتن» پاسخ دقیق شماست.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که نشاندهنده سلب مسئولیت به دلیل عذر موجه هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی گرچه ریشه اصلی واژه (ع-ذ-ر) است، اما ترکیب معذوریت داشتن به این شکل مصدری وجود ندارد و از تعابیر فعلی یا اسمی مشابه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و ترکیبات اصیل فارسی برای این عبارت شامل «پوزش داشتن»، «بهانه داشتن»، «معاف بودن» و «بخشوده بودن از کار» است که همگی مفهومِ داشتن دلیل برای عدم انجام کار را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل معذوریت داشتن
اصطلاح «معذوریت داشتن» از ترکیب واژه عربی «معذور» (اسم مفعول از ریشه عذر به معنی دارنده عذر و بهانه) و پسوند مصدر جعلی فارسی «-یت» به همراه فعل «داشتن» پدید آمده است. این عبارت در زبان عامه، ادبیات اداری و روابط اجتماعی به وضعیتی اشاره دارد که شخص به دلیل بروز یک مانع قاهره، بیماری، یا محدودیت قانونی، قادر به ایفای تعهدات یا انجام وظایف خود نیست و این ناتوانی از سوی مراجع یا طرف مقابل پذیرفته شده است.
در فرهنگ معاصر، این واژه پیوند عمیقی با مفاهیمی چون معافیت، برائت ذمه و سلب مسئولیت دارد. یکی از آشناترین کاربردهای کنایی آن در ضربالمثل معروف «مأمور و معذور» تجلی مییابد که نشاندهنده رفع تکلیف شخصی به واسطه دستورات بالادستی است. در ساختار لغوی نیز این کلمه با واژگانی چون معذرت، اعتذار و تعذر همخانواده بوده و در حل جداول کلمات به عنوان یک اصطلاح دوازده حرفی شناخته میشود.