یعنی چه
در متون ادبی و دینی، لظی به معنای آتشی است که دود ندارد و با شدتی تمام شعله میکشد. این واژه به عنوان وصفی برای عذاب الهی و طبقات دوزخ به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح آن با صدای فتحه روی حرف «ل» و کشش در انتهای کلمه است. در زبان فارسی معمولاً به صورت «لظا» یا «اللظی» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً با تعاریفی نظیر «شعله خالص»، «نام جهنم» یا «آتش بیدود» پرسیده میشود.
به انگلیسی
در متون ترجمه شده، این واژه اغلب به مفهوم آتش سوزان و شعلهور ترجمه میشود.
به عربی
واژه اصلی در زبان عربی به صورت «اللظی» نوشته میشود که به معنای شعله خالص آتش است.
به فارسی
در متون فارسی این واژه به عنوان استعارهای برای آتش شدید و سوزنده استفاده میشود.
در قرآن
خداوند در آیه «کَلَّا إِنَّهَا لَظَىٰ» از این واژه برای توصیف آتشی استفاده کرده است که پوست و اندام را از هم جدا میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اللضا
واژه «اللضا» که در اصل عربی آن «اللظی» است، در فرهنگ دینی به معنای شعلهای بیدود و بسیار سوزان است. این واژه در قرآن کریم به عنوان نامی برای یکی از مراتب جهنم به کار رفته و نمادی از عذاب شدید الهی محسوب میشود.
در کاربردهای ادبی و فارسی، این واژه کمتر به عنوان یک اصطلاح روزمره و بیشتر در متون مذهبی و تفسیری یافت میشود. شناخت آن به عنوان یک واژه پنجحروفی برای حل جدولهای کلمات متقاطع با مضامین دینی بسیار رایج است.