یعنی چه
ابن جلا اصطلاحی کلاسیک و کنایه از شخص بسیار معروف، برجسته و والامقامی است که نسب و ارزش او برای همگان واضح است و نیازی به معرفی ندارد.
تلفظ
این ترکیب اسمی در زبان عربی به کسر همزه (اِ) و ضم نون (نُ) به صورت صفت مرکب تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «ابن جلا» با ۶ حرف است. معادلهای دیگر آن شامل مشهور و سرشناس میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این اصطلاح از واژگانی چون Prominent یا Renowned به معنای شخص والامقام و مشهور استفاده میشود.
به عربی
در عربی فصیح این عبارت خود یک ترکیب کنایی است و معادل مستقیم آن رجل مشهور یا سید بارز به معنای سرور آشکارالقدر است.
در قرآن
خودِ ترکیب اسمی «ابن جلا» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، افعال همخانواده و همریشه آن مانند «جَلَّاهَا» و «تَجَلَّىٰ» در آیاتی نظیر سوره شمس و اعراف به معنی تجلی کردن و نمایان ساختن به کار رفتهاند.
نماد چیست
این کلمه نماد فردی است که به قدری بزرگ و پرآوازه است که برای شناخته شدن تنها کافی است خود را نشان دهد. این مفهوم از شعر معروف سحیم بن وثیل ریاحی (أنا ابن جلا وطلاع الثنایا...) الهام گرفته شده که بعدها توسط حجاج بن یوسف نیز تضمین شد.
جمعبندی و توضیح کامل ابن جلا
اصطلاح «ابن جلا» یک صفت مرکب کنایی در ادبیات کلاسیک است که ریشه در زبان عربی دارد. این واژه از نظر لغوی به معنای «فرزند روشنایی و آشکارگی» است و در اصطلاح به مرد سرشناس، رئیس یا شخص پرآوازی اطلاق میشود که هویت و برتری او بر هیچکس پوشیده نیست.
منشأ اصلی رواج این اصطلاح، بیتی از شعر سحیم بن وثیل است که به یک ضربالمثل در تبیین اقتدار، شجاعت و بینیازی از معرفی تبدیل شد. این اصطلاح به خوبی نشاندهنده ابهت و جایگاه والای اجتماعی فرد در ادبیات است.
اگرچه خود این ترکیب اسمی در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه لغوی آن یعنی «جلو/جلی» که راه به مفاهیمی چون تجلی، جلاء و جلی (آشکار) میبرد، مکرراً در متون شریف قرآنی و نظم و نثر فارسی به کار رفته است.