یعنی چه
واژهٔ «اذله» جمعِ کلمهٔ ذلیل یا ذلول است. این کلمه در دو مفهوم متفاوت به کار میرود؛ یکی در معنای منفی به مفهوم افرادی که خوار، حقیر، ضعیف و بیقدرت شدهاند، و دیگری در معنای مثبت به مفهوم انسانهای فروتن، متواضع، نرمخو و رام.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی و عربی با فتحة همزه و کسرهٔ ذال و تشدیدِ لام به صورت «اَذِلَّه» (azilleh) است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، واژهٔ چهار حرفی «اذله» به عنوان جمع ذلیل، به معنای خواران و ذلیلان شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و بار معنایی مثبت یا منفی کلمه، معادلهای انگلیسی مختلفی مانند واژگان تحقیرشده یا متواضع برای آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل خواران، افتادگان، فروتنان، ضعیفان و بیقدرتان است که بسته به موقعیت کلام کاربرد دارند.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش حدود ۲۴ بار در قرآن کریم به کار رفتهاند. برای نمونه در آیه ۳۴ سوره نمل به معنای ذلیل کردنِ عزتمندان (معنای منفی) و در آیه ۵۴ سوره مائده در توصیف مؤمنان به صورت «أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» به معنای فروتنی، مهربانی و نرمخویی در برابر اهل ایمان (معنای مثبت) استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، این واژه نماد و نشانهٔ تسلیم، تواضع و فروتنی مطلق در برابر ذات خداوند است. اما در بافتهای سیاسی و اجتماعی، نمادی از تحقیر، شکست، سلطهپذیری و از دست رفتن عزت و اقتدار یک گروه یا جامعه محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اذله
واژهٔ «اذله» ریشهای عربی از مادهٔ «ذ ل ل» دارد و در زبان فارسی بیشتر به عنوان یک واژهٔ جمعِ مکسر شناخته میشود. این کلمه دو رویهٔ معنایی کاملاً متمایز دارد؛ در وجه منفی اشاره به افرادی دارد که تحت ظلم، شکست یا خفت قرار گرفته و خوار و بیمقدار شدهاند، و در وجه مثبت اخلاقی، بازتابدهندهٔ تواضع، رام بودن و فروتنی شدید انسان در برابر مؤمنان یا خالق است.
بررسی کاربردهای قرآنی و لغوی این کلمه نشان میدهد که تقابل اصلی آن با واژهٔ «اعزه» (عزتمندان و سربلندان) است. این واژه در پاسخ به حل جدولهای متقاطع نیز کاربرد زیادی دارد و معمولاً به عنوان مترادفِ چهار حرفی برای کلماتی مثل خواران و افتادگان به کار میرود.