یعنی چه
دلسوز صفت مرکب فاعلی است و به فردی اطلاق میشود که با تمام وجود نسبت به دیگران خیرخواه است و از دیدن رنج و سختی دیگران دچار ترحم و همدردی عمیق میشود.
مترادف
این واژهها همگی بار معنایی مهر، محبت، شفقت و مراقبت از حال دیگران را به همراه دارند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، صفت دلسوز یا مترادفهای ۴ حرفی آن مانند مشفق بسیار پرکاربرد هستند.
به انگلیسی
این واژهها بسته به میزان عمق احساس و نوع موقعیت برای توصیف فرد دلسوز به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی صفات مشتق متعددی برای رساندن مفهوم دلسوزی وجود دارد که برخی از آنها مانند رحیم و رؤوف از صفات الهی هستند.
به ترکی
این واژهها در ترکی استانبولی برای بیان حالت دلسوزی و مهربانی عمیق استفاده میشوند.
به فارسی
واژهای کاملاً فارسی و یک صفت مرکب فاعلی است که از ترکیب دو بخش تشکیل شده: «دل» (اسم) + «سوز» (بُن مضارع از مصدر سوختن). این واژه از کنایه یا اصطلاحِ «دل سوختن» به معنای شدت ترحم و همدردی عمیق ریشه گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل دلسوز
واژه «دلسوز» یکی از زیباترین صفتهای ترکیبی در زبان فارسی است که مفهوم اصیل همدردی، عاطفه و انسانیت را به نمایش میگذارد. این کلمه از نظر ساختاری از دو بخش «دل» و «سوز» (بُن مضارع سوختن) تشکیل شده و ریشه در اصطلاح کنایی «دل سوختن» دارد؛ تعبیری ملموس که نشان میدهد فرد دلسوز با دیدن رنج دیگران، گویی قلب خودش آزرده میشود و میسوزد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، دلسوزی نماد فداکاری بیمنت، خیرخواهی و همراهی در روزهای سخت است. بارزترین نماد مادی و عینی دلسوزی در جامعه، مقام «مادر» است که تمام وجودش را وقف فرزندان میکند. همچنین در مفاهیم عالی مذهبی و قرآنی، گرچه خود کلمه به شکل مستقیم نیامده، اما مفاهیمی چون «رؤوف» و «رحیم» که مایه آرامش مؤمنان و از صفات بارز پیامبر اسلام است، دقیقاً تجلیبخش همین معنای والا هستند.