یعنی چه
واژهٔ موماة در لغت به معنای دشت برهوت، بادیه، زمین هموار و پهناوری است که به دلیل نداشتن آب و گیاه، سفر در آن خطرناک و گمراهکننده است.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت مُومَاة [mū-māh] تلفظ میشود و در متون کهن ادبی فارسی نیز به همین صورت به کار رفته است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بیابان وسیع و ترسناک»، «دشت برهوت» یا «فلات»، کلمه ۵ حرفی موماة مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
موماة خود واژهای اصیل در زبان عربی از ریشه (م و م) است که مترادفهای معروفی مانند الفلاة و المفازة دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم بیابان پهناور و خشک از واژه Çöl یا تعابیری مثل صحرای بیکران استفاده میشود.
به فارسی
بهترین و نزدیکترین برگردانهای فارسی برای این واژه، اصطلاحاتی چون «دشت برهوت»، «صحرا»، «بادیه» و «تیه» (محل سرگردانی) هستند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون مسجع کهن، موماة نمادی از خطرات مسیر زندگی، تنهایی، گمگشتگی و گذار از مراحل سخت و هولناک سلوک به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل موماة
واژهٔ «موماة» یکی از لغات کهن و فصیح زبان عربی از ریشه (م و م) است که به معنای بیابان بسیار وسیع، خشک، بیآبوعلف و ترسناک به کار میرود. این کلمه به دلیل فصاحت و آهنگ خاص خود، به متون ادبی، تاریخی و اشعار مسجع فارسی راه یافته و نویسندگان برای توصیف دشتهای برهوت و مسیرهای سخت و هولناک از آن بهره بردهاند.
جمع این واژه در زبان عربی به صورت «مُوامٍ» یا «مُومَیات» میآید. در طراحی جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی و دقیق برای راهنماهایی مثل «بیابان وسیع» یا «فلات و دشت بزرگ» کاربرد دارد و ارزش معنایی بالایی در ادبیات کلاسیک دارد.