یعنی چه
عبارت «به شور آوردن» یک ترکیب فعلی در زبان فارسی است که بیشتر در معنای مجازی به کار میرود. این اصطلاح به معنای دگرگون کردن حال دل، شعلهور ساختن احساسات، برانگیختن شوق، عاطفه یا حتی ایجاد حرکت، غوغا و آشوب در یک جمع یا در درون یک فرد است. در کاربردهای قدیمیتر نیز گاه به معنای به حرکت واداشتن یا به جوش آوردن مایعات استفاده میشده است.
تلفظ
تلفظ این عبارت فعلی به صورت «بِ شُورْ آمَـ رْ دَ» (be šur āmadan) است که در آن واژه «شور» با ضمه شین خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «به شور آوردن» دقیقاً ۱۰ حرف دارد. بسته به تعداد حروف، کلماتی مثل تهییج، تهییج کردن، برانگیختن و به وجد آوردن نیز به عنوان پاسخ پذیرفته میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به باقت متن میتوان از افعالی مانند To arouse یا To enkindle نیز استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحاتی چون «أهاجَ» (به هیجان آوردن) نیز دقیقاً همین مفهوم را منتقل میکنند.
نماد چیست
در ادبیات سنتی، عرفانی و هنری ایران، «به شور آمدن یا آوردن» با نمادهایی همچون «بلبل» در شوق گل، و «اسفند روی آتش» نشان داده میشود. همچنین در موسیقی اصیل، سازهایی با ریتم پرشور مانند «دف» یا «تنبور» نمادهای صوتی ایجاد این حالت و دگرگونی روحی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل به شور آوردن
عبارت فعلی «به شور آوردن» یکی از ترکیبات اصیل و زیبای زبان فارسی است که ریشه در واژه «شور» دارد؛ واژهای که در زبانهای باستانی ایران به معنای آشوب، غوغا، هیجان و حرارت احساسی به کار میرفته است. این واژه به خوبی انتقالدهنده وضعیتی است که در آن فرد یا گروهی از حالت سکون و آرامش خارج شده و تحت تأثیر یک عامل بیرونی یا درونی، دچار غلیان عواطف و اشتیاق وافر میگردند.
در حوزه ادبیات، موسیقی و عرفان ایرانی، این اصطلاح جایگاه ویژهای دارد. وقتی هنرمند، خطیب یا موسیقیدانی میتواند دلها را «به شور آورد»، یعنی توانسته است با هنر خود نفوذی عمیق بر روح مخاطب بگذارد و او را به وجد آورد. این کلمه بر خلاف ظاهرش ارتباطی با واژگان عربی هموزن ندارد و کاملاً برآمده از فرهنگ غنی و پویای ایرانی برای توصیف حرکات پرجوش و خروش روح است.