یعنی چه
زبانهای سنغایی (یا سونغای) به دستهای از زبانها و گویشهای نزدیک به هم در منطقه غرب آفریقا (کشورهای مالی، نیجر، بنین، بورکینافاسو و نیجریه) اطلاق میشود که در امتداد رودخانه نیجر به آنها گفتگو میشود. این زبانها یادگار و زبان میانجی دوران «امپراتوری سنغای» هستند و امروزه معروفترین شاخه آن زبان «زرمه» است. در طبقهبندی زبانشناسی، برخی آن را جزو خانواده نیلوصحرایی و برخی یک خانواده مستقل میدانند.
تلفظ
این عبارت به صورت «زَبان هایِ سَنغایی» یا «سُونغای» تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کشوری و عمومی، این عبارت دقیقاً ۱۳ حرف دارد. واژههای جایگزین و کوتاهتر آن شامل «سونغای» یا «سونگهای» است.
به انگلیسی
در منابع بینالمللی و زبانشناسی انگلیسی، این گروه زبانی با املای Songhai یا Songhay شناخته میشود.
به فارسی
در متون و دانشنامههای فارسی، این اصطلاح بیشتر به صورت «زبانهای سونغای» یا «زبانهای سونگهای» ترجمه و نگارش شده است.
نماد چیست
رودخانه نیجر و شهرهای باستانی و تاریخی «تیمبوکتو» و «گائو» (Gao) به عنوان نمادهای جغرافیایی، فرهنگی و پایداری این زبانها شناخته میشوند؛ چرا که گسترش این زبان کاملاً وابسته به شاهراه تجاری این رودخانه و پایتختهای امپراتوری باستانی سنغای بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل زبان های سنغایی
زبانهای سنغایی (که در منابع زبانی بیشتر به صورت سونغای یا سونگهای نگارش میشوند) شامل مجموعهای از زبانها و گویشهای همریشه در حوزه غرب آفریقا هستند. این زبانها امروزه جمعیتی در حدود ۸ تا ۹ میلیون نفر گویشور را در کشورهایی نظیر مالی، نیجر، بورکینافاسو و بنین پوشش میدهند و زبان «زرمه» از شاخههای پرگویشور آن به شمار میرود.
از نظر تاریخی، واژه سنغای در ابتدا نام یک طبقه حاکم در امپراتوری باستانی سنغای (قرون ۱۵ و ۱۶ میلادی) بود که بعدها به کل مردم منطقه و زبان آنها تعمیم یافت. بقا و پایداری این زبانها در طول تاریخ به شاهراه تجاری رودخانه نیجر و شهرهای مهمی چون تیمبوکتو وابسته بوده است.
در طبقهبندیهای مدرن زبانشناسی، درباره تبار ژنتیکی این زبانها اختلافنظر وجود دارد؛ برخی دانشمندان آن را در اَبَربخش زبانهای نیلو-صحرایی قرار میدهند و برخی دیگر به دلیل ویژگیهای منحصربهفرد، آن را یک خانواده زبانی مستقل و کاملاً مجزا قلمداد میکنند.