یعنی چه
عبارت «دمع السجوم» یک ترکیب وصفی یا اضافی عربی است که بهصورت تحتاللفظی به معنای اشکِ روان و سیلآسا است. واژهٔ «دَمْع» به معنی اشک و «سُجوم» از ریشهٔ سجم به معنی ریزش پیوسته و جاری شدن ممتد و زیاد است. این اصطلاح در ادبیات مذهبی و مرثیهسرایی برای توصیف گریهٔ شدید و غیرقابل کنترل در سوگواریها به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «دَمْعُ السُّجُوم» (با فتح دال، سکون میم و ضم سین و جیم) است که در پیوند با یکدیگر «دمعُسُجوم» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً خود کلمهٔ «دمع السجوم» با ۹ حرف است. همچنین ممکن است به عنوان راهنما با عناوینی چون «اشک جاری» یا «کتاب مقتل علامه شعرانی» فضاسازی شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این ترکیب ادبی از عباراتی که شدت و فراوانی اشک را نشان میدهند استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی برای توصیف این حالت از عباراتی استفاده میشود که مفهوم روان بودن و سیلآسا بودن گریه را متبادر میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این تعبیر شامل واژگانی چون سرشک روان، اشک ریزان، چشم گریان و گریهٔ سیلآسا است که همگی مرتبهٔ بالایی از اندوه را نشان میدهند.
در قرآن
عین عبارت «دمع السجوم» در قرآن مجید ذکر نشده است. با این حال، واژهٔ مفرد «دَمْع» به معنای اشک دو بار در قرآن (آیه ۸۳ سوره مائده و آیه ۹۲ سوره توبه) به کار رفته است، اما صفت یا واژهٔ «سجوم» در متن قرآن وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل دمع السجوم
عبارت ادبی و مذهبی «دمع السجوم» در اصل تکهای از زبان عربی است که به معنای اشکهای بسیار فراوان، پیدرپی و سیلآسا ترجمه میشود. ریشهٔ این کلمه از دو بخش «دمع» (اشک) و «سجوم» (جاری شدن شدید و ممتد) تشکیل شده و در فرهنگ اسلامی و شیعی، نماد حزن عمیق، عزاداری خالصانه و سوگواری بر مصائب اهل بیت است.
این عبارت در زبان فارسی شهرت ویژهای دارد؛ چرا که عنوان کتاب مقتل معروف علامه ابوالحسن شعرانی است که در واقع ترجمهٔ فارسی کتاب «نفس المهموم» شیخ عباس قمی دربارهٔ وقایع کربلا و عاشورا است. از این رو، کاربرد آن در متون مرثیهای و مراثی مذهبی بسیار پررنگ است.
در ساختار کلمات و حل جدول، این ترکیب به عنوان یک کلید واژهٔ ۹ حرفی شناخته میشود که بر گریهٔ غیرقابل کنترل و شدتِ ریزش بارانِ اشک دلالت دارد.