یعنی چه
کسی که بهقصد و عمد غفلت میورزد و وانمود میکند چیزی را نمیبیند یا نمیداند، در حالی که آگاه است. این واژه به فردی اشاره دارد که آگاهانه خود را به بیخبری میزند.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه مُتَغَفِّل (با فتح م، ت، غ و تشدید و کسر ف) است که اسم فاعل از باب تفعّل است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرفی است و معمولاً با راهنماهایی چون «غفلتکننده» یا «خود را به غفلت زننده» شناخته میشود.
به انگلیسی
عبارات فوق نشاندهنده کسی هستند که تعمداً چشمان خود را بر روی حقیقت یا وظیفهای میبندد.
به عربی
این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و از سه حرف اصلی (غ - ف - ل) مشتق شده است.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق آن شامل عباراتی چون چشمپوش، نادیدهگیر، بیخبرِ مصلحتی و سهلانگارِ آگاهانه است.
نماد چیست
این واژه نماد مفهوم روانشناختی و اخلاقیِ «چشمپوشی مصلحتی» است. در ادبیات اخلاقی، این رفتار گاهی مثبت (نشانه بردباری و بزرگواری) و گاهی منفی (نشانه اهمالکاری عمدی) تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل متغفل
واژه مُتَغَفِّل صفت مشتق از زبان عربی و اسم فاعل از باب تفعّل است که به ادبیات فارسی راه یافته است. این کلمه به فردی اشاره دارد که به جای ناآگاهی واقعی، تعمداً و از روی قصد خود را به بیخبری میزند و از مسائل چشمپوشی میکند. ریشه اصلی آن «غفلت» است و با کلماتی مثل متغافل قرابت معنایی نزدیکی دارد.
در کاربردهای ادبی و اخلاقی، این مفهوم نوعی ابزار رفتاری است؛ گاه برای حفظ حرمتها و نادیده گرفتن خطاهای دیگران (تغافل مثبت) به کار میرود و گاه به عنوان یک خصلت منفی برای فرار از مسئولیتها و تکالیف (سهلانگاری عمدی) توصیف میشود. شناخت این کلمه به درک بهتر ظرایف رفتاری انسان در مواجهه با حقایق کمک میکند.