یعنی چه
سماع در لغت به معنای شنیدن، شنوایی و هر آواز خوشایند است. در اصطلاح عرفان و تصوف، به مجالس یا آیینهای دستافشانی، پایکوبی و گردش چرخشی صوفیان و درویشان (بهویژه طریقت مولویه) گفته میشود که با صوت قوال، اشعار عرفانی و نغمه سازهایی چون نی و دف برای عروج روحانی و وارستگی از تعلقات دنیا انجام میپذیرد.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از فعل «سَمِعَ» به معنی شنیدن و گوش سپردن مشتق شده است که در ساختار مصدر سماعی به شکل «سَماع» درآمده و وارد زبان و ادبیات فارسی شده است.
تلفظ
این کلمه با فتح حرف اول (سَ) تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع شنیدن، رقص درویشان یا آواز خوش، کلمه چهار حرفی «سماع» گزینهای دقیق است.
به انگلیسی
برای مفاهیم لغوی از Listening یا Hearing استفاده میشود، اما برای آیین عرفانی صوفیان، خود واژه Sama یا عبارت Sufi whirling به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی معاصر برای عمل شنیدن بیشتر از واژگان استماع و اصغاء استفاده میشود و واژه سماع با قید صوفی برای آیین عرفانی شناخته میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای خالص فارسی این کلمه در معنای عام، «شنیدن» و «شنودن» است و در معنای خاص، به «شور»، «وجد» و «رقص و پایکوبی عارفانه» تعبیر میشود.
در قرآن
مشتقات ریشه «س م ع» در قرآن فراوان است؛ مانند واژه «السَّمْع» (شنوایی) در آیه ۷۸ سوره نحل: «وَجَععلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ»، فعل «اسْتَمِعُوا» در آیه ۲۰۴ سوره اعراف: «فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا»، و صیغه مبالغه «سَمَّاعُونَ» در آیه ۴۲ سوره مائده: «سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ». در قرآن، سمع هم به معنای درک فیزیکی صدا و هم به معنای پذیرش قلب و طاعت معنوی است.
جمعبندی و توضیح کامل سماع
واژه «سماع» از نظر لغوی ریشه در فرهنگ عربی دارد و به معنای شنیدن و گوش فرادادن است، اما ارزش فرهنگی و شهرت بیبدیل خود را وامدار ادبیات و عرفان اسلامی-فارسی است. در طریقتهای صوفیه، بهویژه آیین مولویه که منسوب به مولانا جلالالدین بلخی است، سماع از یک عمل ساده شنیداری به یک آیین عمیق معنوی و حرکت نمادین چرخشی تبدیل شد.
در این آیین، هر حرکتی معنایی رمزآلود دارد؛ لباس بلند و سفید نماد کفنِ نفسِ اماره، کلاه بلند نماد سنگ مزار آن، و چرخش صوفیان نماد حرکت ذرات جهان به دور خورشید حقیقت و اتحاد مرید با حق است. سماع در واقع سفر روحانی روح از خود به سوی خدا، ترک تعلقات مادی و رسیدن به مرحله وجد، شور و عشق الهی از طریق همنوایی شعر، موسیقی و ذکر است.