یعنی چه
خوبصورت صفت مرکبی است که به فردی با چهره و ظاهر زیبا، متناسب و جذاب اشاره دارد. این واژه از ترکیب «خوب» و «صورت» ساخته شده و نشاندهنده حسن ظاهر و جمال است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «خوبْصُورَت» (Xūb-sūrat) است که در آن سکون روی حرف ب و ضمه روی حرف ص قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف «خوبصورت» یعنی ۷ حرف است و از مترادفهای آن نیز استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به جنسیت و سیاق کلام، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد؛ برای خانمها و اشیاء عموماً از Beautiful و برای آقایان از Handsome استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی معیار و معاصر، امروزه بیشتر از واژههای هممعنی مانند «خوشصورت»، «خوشسیما»، «زیبا» و «خوشگل» به جای خوبصورت استفاده میشود.
در قرآن
ترکیب فارسی «خوبصورت» در متن قرآن مجید وجود ندارد. با این حال، مفهوم زیبایی خلقت انسان در آیاتی نظیر «وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ» (و شما را صورتگری کرد و صورتهایتان را نیکو آفرید) به طور کامل تجلی یافته است.
نماد چیست
در ادبیات، فرهنگ عامه و تصویرسازیهای شاعرانه، واژه خوبصورت نمادی از کمال زیبایی ظاهری، آراستگی طبیعی و حسن جمال است که اغلب به ماه یا حضرت یوسف (ع) تشبیه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خوبصورت
واژه «خوبصورت» یک صفت مرکب اصیل و ریشهدار در زبان فارسی کلاسیک و دری است که از ترکیب واژه فارسی «خوب» (به معنی نیکو و مناسب) و واژه «صورت» (به معنی چهر و ظاهر) پدید آمده است. این کلمه به معنای خوبرو، زیبا، وجیه و خوشسیما است و اگرچه در لغتنامههای شاخص مانند دهخدا و معین بیشتر به صورت تفکیکشده (خوب صورت) ثبت شده، اما ساختار معنایی یکپارچهای را شکل میدهد.
این واژه علاوه بر کاربرد در متون کهن فارسی، امروزه با همین ساختار و معنا در زبان اردو بسیار پرکاربرد و رایج است. در ادبیات فارسی، خوبصورت نه تنها به زیبایی صرف، بلکه گاهی به هماهنگی و تناسبی که بازتابدهنده کمال و نیکویی درونی است نیز اشاره دارد و با نمادهایی همچون ماه شب چهارده و گل سرخ توصیف میشود.