یعنی چه
واژه بطالین جمع کلمه «بطال» است و به افرادی اشاره دارد که از کار و تلاش مفید دست کشیده، وقت خود را تلف میکنند و به امور بیفایده یا گفتار باطل و بیاساس مشغول هستند. این کلمه در متون اخلاقی و ادعیه مذهبی معمولاً لحنی نکوهشآمیز دارد و مایه دوری از رحمت الهی شمرده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحه روی حرف باء و تشدید همراه با فتحه روی حرف طاء به صورت «بَطّالین» است.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، میتوان از معادلهایی که به بیکاری یا بیهودهگویی اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و جمع سالم مذكر در حالت نصب و جر است.
به فارسی
در زبان فارسی متون کهن و ادبی، معادلهای دقیقی چون بیکاران، تنپروران، کاهلان و اهل باطل برای این واژه استفاده شده است.
در قرآن
عین واژه «بطالین» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، کلمات همخانواده و همریشه آن مانند «باطِل»، «بَطَلَ» و «مُبْطِلون» (به معنی اهل باطل و بیهودهکاران) بارها در آیات مختلف ذکر شدهاند. شهرت اصلی این کلمه در فرهنگ اسلامی به فرازی از دعای شریف ابوحمزه ثمالی بازمیگردد.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و عرفانی، بطالین به عنوان نماد نمادین جامعه یا گروهی از انسانها شناخته میشوند که عمر خود را بدون دستاورد مفید مادی یا معنوی سپری میکنند و همنشینی با آنها مایه تاریکی دل و دوری از حقیقت است.
جمعبندی و توضیح کامل بطالین
واژه «بطالین» یک کلمه با ریشه عربی و از ساختار جمع سالم است که به طور گسترده به متون ادبی، اخلاقی و ادعیه زبان فارسی راه یافته است. این واژه به طور کلی به دو معنای دوشادوش اشاره دارد؛ نخست افرادی که دچار تنپروری و بیکاری مفرط هستند و دومی کسانی که به یاوهگویی، دروغ و امور باطل تمایل دارند.
بیشترین شهرت و کاربرد این واژه در میان فارسیزبانان به واسطه دعای ابوحمزه ثمالی از امام سجاد (ع) است که در آن از مجالس بطالین (مجالس بیهودهکاران و غافلان) به عنوان عاملی برای سلب توفیق الهی یاد شده است. از منظر ریشهشناسی، این واژه با مفاهیمی چون باطل، ابطال و بطالت پیوند وثیق دارد و در فرهنگ عامه به عنوان هشداری برای حفظ ارزش وقت و دوری از معاشرتهای بیفایده به کار میرود.