یعنی چه
واژه «مسیح» از نظر لغوی به معنای ممسوح، دستکشیده شده یا تدهینشده با روغن مقدس است که در اصطلاح دینی به فرد برگزیده، پاکشده از گناهان و شفا دهنده با لمس دست اشاره دارد. لقب دیگر ایشان «روحالله» است که یک اضافه تشریفی برای تجلیل از مقام پاک و الهی حضرت عیسی (ع) به شمار میرود. از آنجا که این واژه یک عنوان اصیل و کلاسیک دینی است، تعریف آن به صورت انتزاعی ارائه میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق لقب اصلی ایشان به صورت مَسِیح (با فتح ميم و کسر سین) و لقب دیگر به صورت رُوحُ الله (با ضم راء و حاء) در زبان فارسی و عربی ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، بسته به تعداد حروف خواستهشده، پاسخ میتواند «مسیح» (۴ حرف)، «روحالله» (۷ حرف) یا عبارت کامل «لقب حضرت عیسی» (۱۱ حرف) باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این القاب از واژگان Messiah و Christ (برگرفته از ریشه یونانی به معنای مسحشده) و برای روحالله از عبارت Spirit of God استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای رایج این القاب در زبان و ادبیات فارسی شامل واژگانی چون مسیح، روحالله، کلمةالله، ناجی و عیسی بن مریم است که همگی در متون نظمی و نثری فارسی کاربرد فراوانی دارند.
نماد چیست
این القاب در سنت دینی و فرهنگی نماد شفا و درمان بیماران به اذن خداوند، پاکی و برگزیدگی الهی، و معجزه هستند. همچنین در نمادشناسی هنری و ادیان، با نشانههایی چون کبوتر سفید (نماد صلح و روحالقدس) و بره (نماد معصومیت و مظلومیت) پیوند خوردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل لقب حضرت عیسی
لقب حضرت عیسی (ع) در لغتنامهها و متون دینی عمدتاً با عنوان «مسیح» و «روحالله» شناخته میشود. واژه مسیح ریشه در زبانهای سامی (عبری ماشیح و عربی م-س-ح) دارد که به معنای مسحشده یا تدهینشده با روغن مقدس است و در قرآن کریم نیز ۱۳ بار به عنوان یک عنوان ویژه و هویت دینی برای این پیامبر بزرگ به کار رفته است.
این القاب علاوه بر ابعاد عبادی و مذهبی، در فرهنگ و ادبیات فارسی جایگاه برجستهای دارند و در اشعار کلاسیک نماد اعجاز، دمیدن جان تازه، شفابخشی و پاکی مطلق هستند. در کاربردهای حل جدول و واژهشناسی، دستیابی به مفهوم دقیق این القاب به فهم بهتر متون کهن و مراجع قرآنی کمک شایانی میکند.